غزل ۳ - رخ تو دخلی به مه ندارد

رخ تو دخلی به مه ندارد
که مه دو زلف سیه ندارد ۱

به هیچ وجهت قمر نخوانم
که هیچ وجه شبه ندارد ۲

بیا و بنشین به کنج چشمم
که کس در این گوشه ره ندارد ۳

نکو ستاند دل از حریفان
ولی چه حاصل؟ نگه ندارد ۴

بیا به ملکِ، دل ار توانی
که ملک دل پادشه ندارد ۵

عداوتی نیست، قضاوتی نیست
عسس نخواهد، سپه ندارد ۶

یکی بگوید به آن ستمگر :
« بهار مسکین گنه ندارد؟» ۷