قصیدهٔ ۴

بگرفت شب ز چهرهٔ انجم نقابها
آشفته شد به دیدهٔ عشاق خوابها ۱

استارگان تافته بر چرخ لاجورد
چونان که اندر آب ز باران حبابها ۲

اکنون که آفتاب به مغرب نهفته روی
از باده برفروز به بزم آفتابها ۳

مجلس بساز با صنمی نغز و دلفریب
افکنده در دو زلف سیه پیچ و تاب ها ۴

ساقی به پای خاسته چون سرو سیمتن
و انباشته به ساغر زرین شرابها ۵

در گوش مشتری شده آواز چنگها
بر چرخ زهره خاسته بانگ ربابها ۶

فصلی خوش و شبی خوش و جشنی مبارک است
وز کف برون شده است طرب را حسابها ۷

بستند باب انده و تیمار و رنج و غم
وز شادی و نشاط گشادند بابها ۸

رنگین کند به باده کنون دامن سپید
زاهد که بودش از می سرخ اجتنابها ۹

گویند: « می منوش و مخور باده، ز آنکه هست
می‌خواره را گناه و گنه را عقابها» ۱۰

در باده گر گناه فزون است، هم بود
در آستان حجت یزدان ثوابها ۱۱

شمس‌الشموس، شاه ولایت که کرده‌اند
شمس و قمر ز خاک درش اکتسابها ۱۲

بهر مقر و منکر او ایزد آفرید
انعامها به خلد و به دوزخ عذابها ۱۳

خواهی اگر نوشت یکی جزوش از مدیح
در پیش نه ز برگ درختان کتابها ۱۴

اکنون به شادی شب جشن ولادتش
گردون نهاده بر کف انجم خضابها ۱۵

جشنی است خسروانه و بزمی است دلفروز
گویی گرفته‌اند ز جنت حجابها ۱۶

آن آتشین درخت چو زر بفت خیمه است
و آن تیرهای جسته، چو زرین طنابها ۱۷