قصیدهٔ ۷

مانده‌ام در شکنج رنج و تعب
زین بلا وارهان مرا، یارب! ۱

دلم آمد در این خرابه به جان
جانم آمد در این مغاک به لب ۲

شد چنان سخت زندگی که مدام
شده‌ام از خدای مرگ طلب ۳

ای دریغا لباس علم و هنر
ای دریغا متاع فضل و ادب ۴

که شد آوردگاه طنز و فسوس
که شد آماجگاه رنج و تعب ۵

آه غبنا و اندها! که گذشت
عمر در راه مسلک و مذهب ۶

غم فرزندگان و اهل و عیال
روز عیشم سیه نموده چو شب ۷

با قناعت کجا توان دادن
پاسخ پنج بچهٔ مکتب ؟ ۸

بخت بد بین که با چنین حالی
پادشا هم نموده است غضب ۹

کیستم ؟ شاعری قصیده سرای
چیستم ؟ کاتبی بهار لقب ۱۰

چیست جرمم که اندر این زندان
درد باید کشید و گرم و کرب ؟ ۱۱

به یکی تنگنای مانده درون
چون به دیوار، درشده مثقب ۱۲

روز، محروم دیدن خورشید
شام، ممنوع ریت کوکب ۱۳

از یکی روزنک همی بینم
پاره‌ای ز آسمان به روز و به شب ۱۴

شب نبینم همی از آن روزن
جز سر تیر و جز دم عقرب ۱۵

دزد آزاد و اهل خانه به بند
داوری کردنی است سخت عجب ۱۶