قصیدهٔ ۲۴

بیا تا جهان را به هم برزنیم
بدین خار و خس آتش اندر زنیم

بجز شک نیفزود از این درس و بحث
همان به که آتش به دفتر زنیم

ره هفت دوزخ به پی بسپریم
صف هشت جنت به هم برزنیم

زمان و مکان را قلم درکشیم
قدم بر سر چرخ و اختر زنیم

از این ظلمت بی‌کران بگذریم
در انوار بی‌انتها پر زنیم

مگر وارهیم از غم نیک و بد
وز این خشک و تر خیمه برتر زنیم

چو بادام از این پوستهای زمخت
برآییم و خود را به شکر زنیم

درآییم از این در به نیروی عشق
چرا روز و شب حلقه بر در زنیم؟

از این طرز بیهوده یکسو شویم
به آیین نو نقش دیگر زنیم

قدم بر بساط مجدد نهیم
قلم بر رسوم مقرر زنیم

ز زندان تقلید بیرون جهیم
به شریان عادات نشتر زنیم

از این بی‌بها علم و بی‌مایه خلق
برآییم و با دوست ساغر زنیم