هوش مصنوعی:
شاعر از گلای که خود پرورش داده و با اشکهایش آبیاری کرده است میگوید و از این که دیگری از عطر آن بهرهمند شود ابراز ناراحتی میکند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعارههای شاعرانه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
دوبیتی ۷۲ - گلی که خود بدادم پیچ و تابش
گلی که خود بدادم پیچ و تابش
به اشک دیدگانم دادم آبش ۱
درین گلشن خدایا کی روا بی
گل از مو، دیگری گیره گلابش ۲
به اشک دیدگانم دادم آبش ۱
درین گلشن خدایا کی روا بی
گل از مو، دیگری گیره گلابش ۲
قالب: دوبیتی
تعداد ابیات: ۲
۴۵۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:دوبیتی ۷۱ - خداوندا به فریاد دلم رس
گوهر بعدی:دوبیتی ۷۳ - قضا رمزی ز چشمان خمارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.