هوش مصنوعی: شاعر از گل‌ای که خود پرورش داده و با اشک‌هایش آبیاری کرده است می‌گوید و از این که دیگری از عطر آن بهره‌مند شود ابراز ناراحتی می‌کند.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عاطفی و استفاده از استعاره‌های شاعرانه ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.

دوبیتی ۷۲ - گلی که خود بدادم پیچ و تابش

گلی که خود بدادم پیچ و تابش
به اشک دیدگانم دادم آبش ۱

درین گلشن خدایا کی روا بی
گل از مو، دیگری گیره گلابش ۲
قالب: دوبیتی
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۴۵۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:دوبیتی ۷۱ - خداوندا به فریاد دلم رس
گوهر بعدی:دوبیتی ۷۳ - قضا رمزی ز چشمان خمارش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.