هوش مصنوعی:
این متن شعری است که به توصیف طبیعت و زیباییهای آن در صبحگاه میپردازد. شاعر از عناصری مانند صبح، سحاب، ژاله، لاله، نسیم بهشت و گلهای چمن استفاده کرده است. همچنین، به نوشیدن شراب و لذتهای زندگی اشاره میکند و از بسته شدن میخانه و پایان این لذتها ابراز تاسف میکند. در پایان، شاعر به خواننده توصیه میکند که همچون حافظ، از زندگی و لذتهای آن بهره ببرد.
رده سنی:
18+
این متن شامل مفاهیمی مانند شراب و میگساری است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم فلسفی و پندهای موجود در متن ممکن است برای سنین پایینتر قابل درک نباشد.
غزل ۱۳ - میدمد صبح و کله بست سحاب
میدمد صبح و کِلِّه بست سحاب
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب ۱
میچکد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام یا احباب ۲
میوزد از چمن نسیمِ بهشت
هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب ۳
تخت زُمْرُد زده است گل به چمن
راحِ چون لعلِ آتشین دریاب ۴
درِ میخانه بستهاند دگر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب ۵
لب و دَندانْت را حقوق نمک
هست بر جان و سینههایِ کباب ۶
این چنین موسِمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب ۷
بر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب ۸
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب ۱
میچکد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام یا احباب ۲
میوزد از چمن نسیمِ بهشت
هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب ۳
تخت زُمْرُد زده است گل به چمن
راحِ چون لعلِ آتشین دریاب ۴
درِ میخانه بستهاند دگر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب ۵
لب و دَندانْت را حقوق نمک
هست بر جان و سینههایِ کباب ۶
این چنین موسِمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب ۷
بر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
۷۵۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲ - ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما
گوهر بعدی:غزل ۱۴ - گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
