غزل ۱۵ - ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت

ای شاهد قدسی، کِه کَشَد بند نقابت؟
وی مرغ بهشتی، که دهد دانه و آبت؟ ۱

خوابم بشد از دیده در این فکر جگرسوز
کآغوشِ که شد منزل آسایش و خوابت؟ ۲

درویش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد
اندیشهٔ آمرزش و پروای ثوابت ۳

راه دل عشّاق زد آن چشم خماری
پیداست از این شیوه که مست است شرابت ۴

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت
تا باز چه اندیشه کند رأی صوابت ۵

هر ناله و فریاد که کردم نشنیدی
پیداست نگارا که بلند است جَنابت ۶

دور است سر آب از این بادیه، هشدار
تا غول بیابان نفریبد به سرابت ۷

تا در ره پیری به چه آیین رَوی ای دل
باری به غلط صرف شد ایّامِ شبابت ۸

ای قصرِ دل‌افروز که منزلگهِ انسی
یا رب مَکُناد آفتِ ایّام، خرابت ۹

حافظ نه غلامیست که از خواجه گریزد
صلحی کن و بازآ که خرابم ز عِتابت ۱۰