هوش مصنوعی:
شاعر از سرگردانی و درد بیدرمان خود میگوید و تعجب میکند که چرا با وجود درمانپذیر بودن درد دیگران، درد او درمانی ندارد.
رده سنی:
15+
متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، موضوعات غم و اندوه و درماندگی نیاز به سطحی از بلوغ ذهنی برای درک و پردازش دارند.
دوبیتی ۱۶۷ - نمیدانم که سرگردان چرایم
نمیدانم که سرگردان چرایم
گهی نالان گهی گریان چرایم ۱
همه دردی به دوران یافت درمان
ندانم مو که بی درمان چرایم ۲
گهی نالان گهی گریان چرایم ۱
همه دردی به دوران یافت درمان
ندانم مو که بی درمان چرایم ۲
قالب: دوبیتی
تعداد ابیات: ۲
۴۷۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:دوبیتی ۱۶۶ - بیا سوته دلان گردهم آئیم
گوهر بعدی:دوبیتی ۱۶۸ - ز حال خویشتن مو بیخبر بیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
