هوش مصنوعی:
شاعر گلای را در دامان کوه الوند کشته و از چشمهایش صبح و شام اشک ریخته است. زمانی که روز میآید و بوی گل به مشام میرسد، باد سر و سامان آن را با خود میبرد.
رده سنی:
15+
متن دارای مضامین شاعرانه و احساسی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیقتر مانند غم و اندوه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
دوبیتی ۱۷۷ - گلی کشتم به این الوند دامان
گلی کشتم به این الوند دامان
آوش از دیده دادم صبح و شامان ۱
چو روج آیو که بویش وا من آیو
برد بادش سر و سامان به سامان ۲
آوش از دیده دادم صبح و شامان ۱
چو روج آیو که بویش وا من آیو
برد بادش سر و سامان به سامان ۲
قالب: دوبیتی
تعداد ابیات: ۲
۴۹۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:دوبیتی ۱۷۶ - دلم از دست ته نالانه نالان
گوهر بعدی:دوبیتی ۱۷۸ - خوشا آنان نه سر دارند نه سامان
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
