غزل ۵۲ - روزگاریست که سودای بتان دین من است

روزگاریست که سودای بتان دین من است
غم این کار نشاط دل غمگین من است ۱

دیدن روی تو را دیده ی جان بین باید
وین کجا مرتبه ی چشم جهان بین من است ۲

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر
از مه روی تو و اشک چو پروین من است ۳

تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد
خلق را ورد زبان مدحت و تحسین من است ۴

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار
کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است ۵

واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش
زان که منزلگه سلطان دل مسکین من است ۶

یا رب این کعبه ی مقصود تماشاگه کیست؟
که مغیلان طریقش گل و نسرین من است ۷

حافظ از حشمت پرویز دگر قصه مخوان
که لبش جرعه کش خسرو شیرین من است ۸