غزل ۵۳ - منم که گوشه ی میخانه خانقاه من است

منم که گوشه ی میخانه خانقاه من است
دعای پیر مغان ورد صبحگاه من است ۱

گرم ترانه ی چنگ صبوح نیست چه باک
نوای من به سحر آه عذرخواه من است ۲

ز پادشاه و گدا فارغم بحمدالله
گدای خاک در دوست پادشاه من است ۳

غرض ز مسجد و میخانه‌ام وصال شماست
جز این خیال ندارم خدا گواه من است ۴

مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی
رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است ۵

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی
فراز مسند خورشید تکیه گاه من است ۶

گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ
تو در طریق ادب باش گو گناه من است ۷