غزل ۷۶ - نقد غمت که حاصل دنیا و دین ماست

نقد غمت که حاصل دنیا و دین ماست
گنج خرابهٔ دل اندوهگین ماست ۱

یاد تو زود چون رود از دل که همرهش
در اولین قدم نفس آخرین ماست ۲

به خاک درگهت چه تفاوت اگر نهیم
سر بر زمین که کوی بلا سرزمین ماست ۳

از کینه جوئی تو شکایت کنم چرا
کز شوخی آن چه نیست به یاد تو کین ماست ۴

از توسن هوس ز ازل چون پیاده‌ایم
رخش مراد تا به ابد زیر زین ماست ۵

نور جبین ما نه ز تاثیر طاعت است
داغی کهن ز لاله رخی بر جبین ماست ۶

ای مرغ دل حذر که خدنگ افکنی عجیب
از ابروان کشیده کمان در کمین ماست ۷

در بزم او همیشه ملولم که ناگهان
افتد به فکر او که چرا همنشین ماست ۸

تا می‌کنیم محتشم از لعل او سخن
ملک سخن تمام به زیر نگین ماست ۹