غزل ۱ - زلف و قد راست ای بت سرکش چشم و رخت راست ای گل رعنا غزل ۲ - بعد هزار انتظار این فلک بی وفا غزل ۳ - من از رغم غزالی شهسواری کرده‌ام پیدا غزل ۴ - درخشان شیشه‌ای خواهم می رخشان در و پیدا غزل ۵ - ای ز دل رفته که دی سوختی از ناز مرا غزل ۶ - کسی ز روی چنان منع چون کند ما را غزل ۷ - که زد بر یاری ما چشم زخمی ای چنین یارا غزل ۸ - چو بر زندانیان رانی سیاست یاد کن ما را غزل ۹ - مبین به چشم کم ای شوخ نازنین ما را غزل ۱۰ - صبح آن که داشت پیش تو جام شراب را غزل ۱۱ - هرزه نقاب رخ مکن طرهٔ نیم تاب را غزل ۱۲ - بر رخ پر عرق مکش سنبل نیم تاب را غزل ۱۳ - اگر دل بر صف مژگان سیاهی می‌زند خود را غزل ۱۴ - جهان آرا شدی چون ماه و ننمودی به من خود را غزل ۱۵ - ای نگهت تیغ تیز غمزهٔ غماز را غزل ۱۶ - چنین است اقتضا رعنائی قد بلندش را غزل ۱۷ - شب که ز گریه می‌کنم دجله کنار خویش را غزل ۱۸ - گر بهم می‌زدم امشب مژهٔ پر نم را غزل ۱۹ - چو دی ز عشق من آگه شد و شناخت مرا غزل ۲۰ - شوق درون به سوی دری می‌کشد مرا غزل ۲۱ - روزگاری که رخت قبلهٔ جان بود مرا غزل ۲۲ - چو افکنده ببیند در خون تنم را غزل ۲۳ - به افسون محو کردی شکوه‌های بیکرانم را غزل ۲۴ - جان بر لب و ز یار هزار آرزو مرا غزل ۲۵ - بگو ای باد آن سر خیل رعنا پادشاهان را غزل ۲۶ - مالک المک شوم چون ز جنون هامون را غزل ۲۷ - شوم هلاک چو غیری خورد خدنگ تو را غزل ۲۸ - با چنین جرمی نراندم از دل ویران تو را غزل ۲۹ - گر به تکلیف لب جام به لب سوده تو را غزل ۳۰ - درهمی گرم غضب کرده نگاه که تو را غزل ۳۱ - حوصله کو که دل دهم عشق جنون فزای را غزل ۳۲ - برین در می‌کشند امشب جهان‌پیما سمندی را غزل ۳۳ - نشانده شام غمت گرد دل سپاهی را غزل ۳۴ - تا همتم به دست طلب زد در بلا غزل ۳۵ - گشته در راهت غبار آلود روی زرد ما غزل ۳۶ - سروی از یزد گذر کرد به کاشانهٔ ما غزل ۳۷ - فرمود مرا سجدهٔ خویش آن بت رعنا غزل ۳۸ - ای گوهر نام تو تاج سر دیوان‌ها غزل ۳۹ - به صد اندیشه افکند امشبم آن تیز دیدنها غزل ۴۰ - عجب گیرنده راهی بود در عاشق ربائیها غزل ۴۱ - دیشبش در خواب دیدم با رخ چون آفتاب غزل ۴۲ - ای زیر مشق سر خط حسن تو افتاب غزل ۴۳ - برشکن طرف کله چون بفکنی از رخ نقاب غزل ۴۴ - همچو شمعم هست شبها بی‌رخ آن آفتاب غزل ۴۵ - حسن روزافزون نگر کان خسرو زرین طناب غزل ۴۶ - نامسلمان پسری خون دلم خورد چو آب غزل ۴۷ - نیست امروز شکست دلم از چشم پرآب غزل ۴۸ - رخش در غیر و چشم التفاتش در من است امشب غزل ۴۹ - خیالش را به نوعی انس در جان من است امشب غزل ۵۰ - بزم پر فتنه از آن طرز نگاهست امشب غزل ۵۱ - وصلم نصیب شد ز مددکاری رقیب غزل ۵۲ - یگانه‌ای در دل می‌زند به دست ارادت غزل ۵۳ - چو هجر راه من تشنه در سراب انداخت غزل ۵۴ - دور بر بسترم از هجر تو رنجور انداخت غزل ۵۵ - آن که آیینهٔ صنع از روی نیکوی تو ساخت غزل ۵۶ - داغ بر دست خود آن شوخ چو در صحبت سوخت غزل ۵۷ - هلالی بودی اول صد بلند اختر هوادارت غزل ۵۸ - این چه چوگان سر زلف و چه گوی ذقن است غزل ۵۹ - دوستم با تو به حدی که ز حد بیرونست غزل ۶۰ - نخل قد خم گشته که پرورده دردست غزل ۶۱ - باز این چه زلف از طرف رخ نمودن است غزل ۶۲ - زخم جفای یار که بر سینه مرهم است غزل ۶۳ - کنون که خنجر بیداد یار خونریز است غزل ۶۴ - زان آستان که قبلهٔ ارباب دولت است غزل ۶۵ - به عزم رقص چو آن فتنه زمین برخاست غزل ۶۶ - چون دم جان دادنم آهی ز جانان برنخاست غزل ۶۷ - رخت که صورت صنع آشکار از آن پیداست غزل ۶۸ - با من بدی امروز زاطوار تو پیداست غزل ۶۹ - گوی میدان محبت سر اهل نظر است غزل ۷۰ - تو را بسوی رقیبان گذار بسیار است غزل ۷۱ - با خط آن سلطان خوبان را جمالی دیگر است غزل ۷۲ - آهوی چشم بتان چشم تو را نخجیر است غزل ۷۳ - خط ز رخت سر کشید سرکشی ای گل بس است غزل ۷۴ - از اشگ گرم چشم ترم کان آتش است غزل ۷۵ - این صید هنوز نیم رام است غزل ۷۶ - نقد غمت که حاصل دنیا و دین ماست غزل ۷۷ - بر درت کانجا سیاست مانع از داد من است غزل ۷۸ - روی تو که اختر زمین است غزل ۷۹ - پای یکی به علت ادبار نارواست غزل ۸۰ - غمزه کز قوت حسنت دو کمان ساخته است غزل ۸۱ - آن که بزم غیر را روشن چو گلشن کرده است غزل ۸۲ - حرف عشقت مگر امشب ز یکی سرزده است غزل ۸۳ - از عاشقان حوالی آن خانه پر شده است غزل ۸۴ - امشب دگر حریف شرابت که بوده است غزل ۸۵ - کمر به کین تو ای دل چو یار جانی بست غزل ۸۶ - چو ناز او به میان تیغ دلستانی بست غزل ۸۷ - گفتمش تیر تو خواهد به دل زار نشست غزل ۸۸ - منتظری عمرها گر بگذاری نشست غزل ۸۹ - آن چه هر شب بگذرد از چرخ فریاد منست غزل ۹۰ - دوست با من دشمن و با دشمن من گشته دوست غزل ۹۱ - نهال گلشن دل نخل نو رسیدهٔ اوست غزل ۹۲ - حکمی که همچو آب روان در دیار اوست غزل ۹۳ - گل چهره‌ای که مرغ دلم صید دام اوست غزل ۹۴ - حسن که تابان ز سراپای توست غزل ۹۵ - مهر که سرگرم مه روی توست غزل ۹۶ - مدعی که آتش اعراض فروزندهٔ توست غزل ۹۷ - امشب ای شمع طرب دوست که همخانهٔ توست غزل ۹۸ - گرچه بیش از حد امکان التفات یار هست غزل ۹۹ - دلت امروز به جا نیست دگر چیزی هست غزل ۱۰۰ - در ظل همائی که بر او میل جهانی است غزل ۱۰۱ - ای پری غم نیست گر مثل منت دیوانه ایست غزل ۱۰۲ - درهم است آن بت طناز نمی‌دانم چیست غزل ۱۰۳ - ای در درون جان ز دل من کرانه چیست غزل ۱۰۴ - مطرب بگو که این تری و این ترانه چیست غزل ۱۰۵ - گر بدانی که گرفتار کمندت دل کیست غزل ۱۰۶ - رفته مهر از شکرت در شکرستان تو کیست غزل ۱۰۷ - شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست غزل ۱۰۸ - هرکس نکرد ترک سر از اهل درد نیست غزل ۱۰۹ - گرچه قرب درگهت حدمن مهجور نیست غزل ۱۱۰ - بی‌تصرف حسن را در هیچ دل تاثیر نیست غزل ۱۱۱ - گرچه پای بندی عشق تو بی‌زنجیر نیست غزل ۱۱۲ - گر با توام ز دیدن غیرم گزیر نیست غزل ۱۱۳ - با بد آموزت مگر قانون الفت ساز نیست غزل ۱۱۴ - هرچند خون عاشق بی‌دل حلال نیست غزل ۱۱۵ - چون تو سروی در جهان ای نازنین اندام نیست غزل ۱۱۶ - ای گل امروز اداهای تو بی‌چیزی نیست غزل ۱۱۷ - درین کز دل بدی با من شکی نیست غزل ۱۱۸ - آینهٔ جان به جز آن روی نیست غزل ۱۱۹ - تیر او تا به سرا پردهٔ دل ماوا داشت غزل ۱۲۰ - گرچه بر رویم در لطف از توجه بازداشت غزل ۱۲۱ - آن شاه ملک دل ستم از من دریغ داشت غزل ۱۲۲ - بس که مجنون الفتی با مردم دنیا نداشت غزل ۱۲۳ - خاطری جمع ز شبه آن که تو میدانی داشت غزل ۱۲۴ - بعد چندین انتظار آن مه به خاک ما گذشت غزل ۱۲۵ - فغان که همسفر غیر شد حبیب و برفت غزل ۱۲۶ - ناله چندان ز دلم راه فلک دوش گرفت غزل ۱۲۷ - بردوش آن قدر دل من بار غم گرفت غزل ۱۲۸ - حسن پری جلوه کرد دیو جنونم گرفت غزل ۱۲۹ - بود شهری و مهی آن نیز محمل بست و رفت غزل ۱۳۰ - یارم طریق سرکشی از سر گرفت و رفت غزل ۱۳۱ - شهریار من مرا پابست هجران کرد و رفت غزل ۱۳۲ - با رقیب آمد و این غمکده را در زد و رفت غزل ۱۳۳ - خاست غوغائی و زیبا پسری آمد و رفت غزل ۱۳۴ - چابکسواری آمد و لعبی نمود و رفت غزل ۱۳۵ - زانطره دل سوی ذقنت رفته رفته رفت غزل ۱۳۶ - بی‌پرده برآئی چو به صحرای قیامت غزل ۱۳۷ - زین نقش‌خانه کی من دیوانه جویمت غزل ۱۳۸ - کدام سرو ز سنبل نهاده بند به پایت غزل ۱۳۹ - به قصد جان من در جلوه آمد قد رعنایت غزل ۱۴۰ - زهی گشوده کمند بلا سلاسل مویت غزل ۱۴۱ - عمرها فکر وصال تو عبث بود عبث غزل ۱۴۲ - دادم از دست برون دامن دلبر به عبث غزل ۱۴۳ - سالها از پی وصل تو دویدم به عبث غزل ۱۴۴ - زهی طغیان حسنت بر شکیب کار من باعث غزل ۱۴۵ - گلخنیان تو را نیست به بزم احتیاج غزل ۱۴۶ - گر به دردم نرسد آن بت غافل چه علاج غزل ۱۴۷ - اغیار را به صحبت جانان چه احتیاج غزل ۱۴۸ - درختان تا شوند از باد گاهی راست گاهی کج غزل ۱۴۹ - زهی ز تو دل ناوک سزای من مجروح غزل ۱۵۰ - به زبان خرد این نکته صریح است صریح غزل ۱۵۱ - ای لبت زنده کرده نام مسیح غزل ۱۵۲ - دوش گفتند سخنها ز زبان تو صریح غزل ۱۵۳ - غیر مگذار که در بزم تو آید گستاخ غزل ۱۵۴ - زهی به دور تو آئین دلبران منسوخ غزل ۱۵۵ - ای تو مجموعهٔ شوخی و سراپای تو شوخ غزل ۱۵۶ - چو یار تیغ ستیز از نیام کین بدر آرد غزل ۱۵۷ - رفتی جهان پناها اقبال رهبرت باد غزل ۱۵۸ - زندگانی بی غم عشق بتان یکدم مباد غزل ۱۵۹ - شهریارا صاحبا رفتی خدا یار تو باد غزل ۱۶۰ - دل مایل تو شد که سیه رو چو دیده باد غزل ۱۶۱ - تا اختیار خود به رقیب آن نگار داد غزل ۱۶۲ - خلل به دولت خان جهانستان مرساد غزل ۱۶۳ - روزگاری رفت و از ما نامدت یک بار یاد غزل ۱۶۴ - چو تو را به قصد جولان سم بادپا بجنبد غزل ۱۶۵ - نخواهم از جمال عالم آشوبت نقاب افتد غزل ۱۶۶ - دلی دارم که از تنگی درو جز غم نمی‌گنجد غزل ۱۶۷ - دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد غزل ۱۶۸ - فضای کلبهٔ فقر آن قدر صفا دارد غزل ۱۶۹ - تنی زلال‌وش آن سرو گل قبا دارد غزل ۱۷۰ - سبکجولان سمندی کان پری در زیر ران دارد غزل ۱۷۱ - به پیش اختر حسن تو مهر تاب ندارد غزل ۱۷۲ - کدام صحبت پنهان تو را چنین دارد غزل ۱۷۳ - دیگر که هوای گل خود روی تو دارد غزل ۱۷۴ - طبیب من ز هجر خود مرارنجور می‌دارد غزل ۱۷۵ - مرا خیال تو شبها به خواب نگذارد غزل ۱۷۶ - چند عمرم در شب هجران به ماتم بگذرد غزل ۱۷۷ - بس که روز و شبم از دل سپه غم گذرد غزل ۱۷۸ - شبی که بر دلم آن ماه پاره می‌گذرد غزل ۱۷۹ - روز محشر که خدا پرسش ما خواهد کرد غزل ۱۸۰ - فلک به من نفسی گرچه سر گرانش کرد غزل ۱۸۱ - چون طلوع آن آفتاب از مطلع اقبال کرد غزل ۱۸۲ - از جیب حسن سرو قدی سر بدر نکرد غزل ۱۸۳ - آن پری بگذشت و سوی ما نگاهی هم نکرد غزل ۱۸۴ - جدائی تو هلاکم ز اشتیاق تو کرد غزل ۱۸۵ - که گمان داشت که روزی تو سفر خواهی کرد غزل ۱۸۶ - دی باد چو بوی تو ز بزم دگر آورد غزل ۱۸۷ - بهتر است از هرچه دهقان در چمن می‌پرورد غزل ۱۸۸ - اگر لطفت ز پای اشک و آهم شعله برگیرد غزل ۱۸۹ - اجل خواهم مزاج خوی آن بیدادگر گیرد غزل ۱۹۰ - چو ممکن نیست کانمه پاسبان محفلم سازد غزل ۱۹۱ - چراغی آمد و بر آفتاب پهلو زد غزل ۱۹۲ - خوش آن شبی که ز رویش نقاب برخیزد غزل ۱۹۳ - چو عشق کوس سکون از گران عیاری زد غزل ۱۹۴ - چو گریم بی تو اشگم از بن مژگان فرو ریزد غزل ۱۹۵ - به وجود پاکت شه من ز بدان گزندی نرسد غزل ۱۹۶ - خنک آن نسیم بشارتی که ز غایب از نظری رسد غزل ۱۹۷ - زخم او یکبارگی امروز بر جان می‌رسد غزل ۱۹۸ - گفتم تو را متاعی بهتر ز ناز باشد غزل ۱۹۹ - ز بس کان جنگجو را احتزاز از صلح من باشد غزل ۲۰۰ - به رهی کان سفری سرو روان خواهد شد غزل ۲۰۱ - بی‌وفا یارا وفا و یاریت معلوم شد غزل ۲۰۲ - هیچ میگویی اسیری داشتم حالش چه شد غزل ۲۰۳ - هر خون که از درون ز دل مبتلا چکد غزل ۲۰۴ - دلا گذشت شب هجر و یار از سفر آمد غزل ۲۰۵ - دلا نخل امل بنشان که باز آن سروناز آمد غزل ۲۰۶ - چو تیر غمزه افکندی به جان ناتوان آمد غزل ۲۰۷ - کمان ناز به زه نازنین سوار من آمد غزل ۲۰۸ - دم جاندان آن بت بر سرم با تیغ کین آمد غزل ۲۰۹ - گه رفتن آن پری رو بوداع ما نیامد غزل ۲۱۰ - زلفش مرا به کوشش خود می‌کشد به بند غزل ۲۱۱ - یار بیدردی غیر و غم ما می‌داند غزل ۲۱۲ - ای گل به کس این خوبی بسیار نمی‌ماند غزل ۲۱۳ - بهترین طاقی که زیر طاق گردون بسته‌اند غزل ۲۱۴ - یک جهان شوخی به یک عالم حیا آمیختند غزل ۲۱۵ - یک دلان خوش دلی از فتح سلطان یافتند غزل ۲۱۶ - دی همایون خبری مژده دهانم دادند غزل ۲۱۷ - عاشقان نرد محبت چو به دلبر بازند غزل ۲۱۸ - حسن روزافزون او ترسم جهان برهم زند غزل ۲۱۹ - گر از جمال جهانتاب او نقاب کشند غزل ۲۲۰ - بلا به من که ندارم غم بقا چکند غزل ۲۲۱ - گر بر من آرمیده سمندش گذر کند غزل ۲۲۲ - آه از آن لحظه که مجلس به غضب در شکند غزل ۲۲۳ - چون باز خواهد کز طلب جوینده را دور افکند غزل ۲۲۴ - هر کسی چیزی به پای آن پسر می افکند غزل ۲۲۵ - خدا اگر چه ز پاکان دعا قبول کند غزل ۲۲۶ - چشمت چو شهر غمزه را آرایش مژگان کند غزل ۲۲۷ - عاشق از حسرت دیدار تو آهی نکند غزل ۲۲۸ - عجب که دولت من بی‌بقائیی نکند غزل ۲۲۹ - لعل تو رد شکست من زمزمه بس نمی‌کند غزل ۲۳۰ - آخر ای پیمان گسل یاران به یاران این کنند غزل ۲۳۱ - آسودگان چو نشئه درد آرزو کنند غزل ۲۳۲ - دل وجان و سرو تن گر به فدای تو شوند غزل ۲۳۳ - رندان که نقد جان به می ناب می‌دهند غزل ۲۳۴ - ملامت گو که گاهی همچو ماه از روزنت بیند غزل ۲۳۵ - دیشب که بر لبت لب جام شراب بود غزل ۲۳۶ - امشب که چشم مست تو در مهد خواب بود غزل ۲۳۷ - دی صبح دم که عارض او بی‌نقاب بود غزل ۲۳۸ - همنشین امشب اگر آن بت چنین خواهد بود غزل ۲۳۹ - دوش چشمم هم به خواب از فکر و هم بیدار بود غزل ۲۴۰ - گنج وصل او به چون من بی‌وفائی حیف بود غزل ۲۴۱ - مهی که شمع رخش نور دیدهٔ من بود غزل ۲۴۲ - دردا که وصل یار به جز یک نفس نبود غزل ۲۴۳ - گر شود پامال هجر این تن همان گیرم نبود غزل ۲۴۴ - دی به شیرین عشوه هر دم سوی من دیدن چه بود غزل ۲۴۵ - دی ز شوخی بر من آن توسن دوانیدن چه بود غزل ۲۴۶ - یک دم ای سرو ز غمهای تو آزاد که بود غزل ۲۴۷ - جز من آن کس که به وصل تو نشد شاد که بود غزل ۲۴۸ - در شکار امروز صید آهوان او که بود غزل ۲۴۹ - بر هر دلی که بند نهاد از نگاه خود غزل ۲۵۰ - سیه چشمی که شادم داشت گاهی از نگاه خود غزل ۲۵۱ - ز بس که نور ز حسن تو در جهان بدود غزل ۲۵۲ - اول منزل عشقست بیابان فنا غزل ۲۵۳ - دست به دست همچو گل آن بت مست می‌رود غزل ۲۵۴ - آن که اشگم از پیش منزل به منزل می‌رود غزل ۲۵۵ - باز ما را جان به استقبال جانان می‌رود غزل ۲۵۶ - آن مه که صورتش ز مقابل نمی‌رود غزل ۲۵۷ - از بادهٔ لاله تو چو در ژاله میرود غزل ۲۵۸ - اگر شراب خوری صد جگر کباب شود غزل ۲۵۹ - پیش او نیک و بد عاشق اگر ظاهر شود غزل ۲۶۰ - چو کار به رغم از امید وصل تنگ شود غزل ۲۶۱ - چشمم چو روز واقعه در خواب می‌شود غزل ۲۶۲ - حسن را گر ناز او کالای دکان می‌شود غزل ۲۶۳ - رهی دارم که از دوری به پایان دیر می‌آید غزل ۲۶۴ - صبا از کشور آن پاکدامان دیر می‌آید غزل ۲۶۵ - به گوشم مژدهٔ وصل از در و دیوار می‌آید غزل ۲۶۶ - سخن کز حال خود گویم ز حرفم بوی درد آید غزل ۲۶۷ - به خاکم آن بت اگر با رقیب درگذر آید غزل ۲۶۸ - ز خانه ماه به ماه آفتاب من بدر آید غزل ۲۶۹ - قضا از آسمان هرگه در بیداد بگشاید غزل ۲۷۰ - غمزه‌اش دست چو بر غارت جان بگشاید غزل ۲۷۱ - ازین لیلی وشانم خاطر ناشاد نگشاید غزل ۲۷۲ - گر از درج دهانش دم زنم از من به تنگ آید غزل ۲۷۳ - خوش آن بیداد کز فریاد من جانان برون آید غزل ۲۷۴ - به اقبال از سفر چون مرکب آن نازنین آید غزل ۲۷۵ - به قد فتنه گر چون در خرام آن نازنین آید غزل ۲۷۶ - چو غافل از اجل صیدی سوی صیاد می‌آید غزل ۲۷۷ - به مرگ کوه کن کزوی المها یاد می‌آید غزل ۲۷۸ - با وجود آن که پیوند آن پری از من برید غزل ۲۷۹ - عرق از برگ گل انگیختنش را نگرید غزل ۲۸۰ - قاصد رساند مژده که جانان ما رسید غزل ۲۸۱ - سرو خرامان من طره پریشان رسید غزل ۲۸۲ - ز خواب دیده گشاد وز رخ نقاب کشید غزل ۲۸۳ - زاهدان منع ز دیر و می نابم مکنید غزل ۲۸۴ - خبر از رفتن آن سرو روانم مدهید غزل ۲۸۵ - کنم چو شرح غم او سواد بر کاغذ غزل ۲۸۶ - ای زهر خندهٔ تو چو شهد و شکر لذیذ غزل ۲۸۷ - ای شربت جفای تو هم تلخ و هم لذیذ غزل ۲۸۸ - بس که چون باران نیسان ای سحاب خوش مطر غزل ۲۸۹ - بر مه روی تو خط مشگ بار غزل ۲۹۰ - چنین که من ز تو خود را نموده‌ام بیزار غزل ۲۹۱ - تا شده ای گل به تو اغیار یار غزل ۲۹۲ - زهی ز سلطنتت روزگار منت دار غزل ۲۹۳ - افکنده ره به کلبهٔ درویش خاکسار غزل ۲۹۴ - پیشت از سهوی که کردم ای خدیو کامکار غزل ۲۹۵ - تا به سر منزل چشمم کنی ای سرو گذار غزل ۲۹۶ - زین بیشتر رکاب ستم سر گران مدار غزل ۲۹۷ - ای طور تو را جهان خریدار غزل ۲۹۸ - دانم اگر از دلبری قانع به جانی ای پسر غزل ۲۹۹ - دور از تو خاک ره ز جنون می‌کنم به سر غزل ۳۰۰ - شطرنج صحبت من و آن مایهٔ سرور غزل ۳۰۱ - عشق کهن به کوی تو می‌آردم هنوز غزل ۳۰۲ - زهی ربوده لعل تو صد فسون پرداز غزل ۳۰۳ - لشگر عشقت سیاهی می‌کند از دور باز غزل ۳۰۴ - یک صبح ببام آی و ز رخ پرده برانداز غزل ۳۰۵ - آفت من یک نگه زان نرگس مستانه ساز غزل ۳۰۶ - ای هنوزت مژه از صف شکنی بر سر ناز غزل ۳۰۷ - ای از می غرور تو لبریز جام ناز غزل ۳۰۸ - ناصحا از سر بالین من این پند ببر غزل ۳۰۹ - دوش گر بزمم گذر کرد آن مه مجلس فروز غزل ۳۱۰ - دوش سرگرم از وثاق آن کوکب گیتی فروز غزل ۳۱۱ - حسن را تکیه‌گه آن طرف کلاهست امروز غزل ۳۱۲ - به من که آتش عشقش نکرده دود هنوز غزل ۳۱۳ - ز عنبر آتش حسنت نکرده دود هنوز غزل ۳۱۴ - دل در بدن کباب و مرا دیده تر هنوز غزل ۳۱۵ - مردم و بر دل من باز غم یار هنوز غزل ۳۱۶ - ز دور یاسمنت سبزه سر نکرده هنوز غزل ۳۱۷ - ای در زمان خط تو بازار فتنه تیز غزل ۳۱۸ - بزم کین آرا و در ساغر می بیداد ریز غزل ۳۱۹ - عقل در میدان عشق آهسته می‌راند فرس غزل ۳۲۰ - با من از ابنای عالم دلبری مانده است و بس غزل ۳۲۱ - آخر ای بی‌رحم حال ناتوان خود بپرس غزل ۳۲۲ - ای پری راه دیار آن پری پیکر بپرس غزل ۳۲۳ - آن قدر شوق گل روی تو دارم که مپرس غزل ۳۲۴ - باز آشفته‌ام از خوی تو چندان که مپرس غزل ۳۲۵ - ای سنگ دل ز پرسش روز جزا بترس غزل ۳۲۶ - خموشیت گره افکند در دل همه کس غزل ۳۲۷ - آمد ز خانه بیرون در بر قبای زرکش غزل ۳۲۸ - شبی که می‌فکند بی تو در دلم الم آتش غزل ۳۲۹ - هرتار که در طره عنبر شکن استش غزل ۳۳۰ - محل گرمی جولان بزیر سرو بلندش غزل ۳۳۱ - رخش شمعی است دود آن کمند عنبر آلودش غزل ۳۳۲ - ز دل دودی بلند آویخته زلف نگون سارش غزل ۳۳۳ - ز مهیست داغ بر دل که ندیده‌ام هنوزش غزل ۳۳۴ - ای به ستم دل تو خوش تیغ بکش مرا بکش غزل ۳۳۵ - بیش ازین منت وصل و از رخ آن ماه مکش غزل ۳۳۶ - صد سال ز من دارد اگر هجر نهانش غزل ۳۳۷ - هزارگونه متاع است ناز را به دکانش غزل ۳۳۸ - آن شاه حسن بین و به تمکین نشستنش غزل ۳۳۹ - بزم برهم زده‌ای ای دل بر خشم به جوش غزل ۳۴۰ - ز خانه تاخت برون کرده ساغری دو سه نوش غزل ۳۴۱ - سحر به کوچه بیگانه‌ای فتادم دوش غزل ۳۴۲ - آهوی او که بود بیشه دل صیدگهش غزل ۳۴۳ - به عزم رقص چون در جنبش آید نخل بالایش غزل ۳۴۴ - مهی که زینت حسنست گرمی خویش غزل ۳۴۵ - پری وشی دل دیوانه می‌کشد سویش غزل ۳۴۶ - مباش ای مدعی خوش دل که از من رنجه شد خویش غزل ۳۴۷ - کاش مرگم سازد امشب از فغان کردن خلاص غزل ۳۴۸ - مدعی چند بود با سگ آن کو مخصوص غزل ۳۴۹ - منم از مهر به غم خوردنت ای یار حریص غزل ۳۵۰ - آخر ای سنگدل از کشتن ما چیست غرض غزل ۳۵۱ - ای طاعت تو بر همهٔ کائنات فرض غزل ۳۵۲ - روزی که گشت بر همهٔ عالم نماز فرض غزل ۳۵۳ - نه می‌نهم از دست عشق جام نشاط غزل ۳۵۴ - گوش کردن سخنان تو غلط بود غلط غزل ۳۵۵ - صبر در جور و جفای تو غلط بود غلط غزل ۳۵۶ - به هجر یار که از غیر آن ندارم حظ غزل ۳۵۷ - من بی‌تو ندارم از چمن حظ غزل ۳۵۸ - ز لاله‌زار مرا بی‌جمال دل نواز چه فیض غزل ۳۵۹ - دارم از طبع ستم خیز تو حظی و چه حظ غزل ۳۶۰ - تا میان من و آن مه شده کلفت واقع غزل ۳۶۱ - آن که بود از تو به یک حرف زبانی قانع غزل ۳۶۲ - گدایان را بود از آستانها پاسبان مانع غزل ۳۶۳ - آمد از مجلس برون در سر هوای سیر باغ غزل ۳۶۴ - ای به من صدق و صفای تو دروغ غزل ۳۶۵ - تا کی کشی به بی گنهان از عتاب تیغ غزل ۳۶۶ - چو بر من زد آن ترک خون خوار تیغ غزل ۳۶۷ - دهد اگرچه برون در بی‌شمار صدف غزل ۳۶۸ - بعد مرگ من نکرد آن مه تاسف برطرف غزل ۳۶۹ - آن پری را گوهر عصمت ز کف شد حیف حیف غزل ۳۷۰ - زهی ز عشق جهانی تو را به جان مشتاق غزل ۳۷۱ - بیچاره باشد همواره عاشق غزل ۳۷۲ - ز تب نالان شدی جانان عاشق غزل ۳۷۳ - بر در دل می‌زنند نوبت سلطان عشق غزل ۳۷۴ - باز علم زد ز بیابان عشق غزل ۳۷۵ - این آینه‌گون سقف که آبیست معلق غزل ۳۷۶ - در فراقش چون ندادم جان خود را ای فلک غزل ۳۷۷ - او کشیده خنجر و من جامه جان کرده چاک غزل ۳۷۸ - ما که می‌سازیم خود را در فراق او هلاک غزل ۳۷۹ - ای قدت همچو نیشکر نازک غزل ۳۸۰ - مژده ای صبر که شد هجرت هجران نزدیک غزل ۳۸۱ - ای روی تو از می ارغوان رنگ غزل ۳۸۲ - صدامید از تو داشتم در دل غزل ۳۸۳ - ای جمالت قبلهٔ جان ابرویت محراب دل غزل ۳۸۴ - رسید باز طپاننده کبوتر دل غزل ۳۸۵ - زدی به دست ارادت چو حلقه بر در دل غزل ۳۸۶ - گر پا نهی ز لطف به مهمانسرای دل غزل ۳۸۷ - گشته در عشق کار من مشکل غزل ۳۸۸ - ای دهانت را موکل خضر خط بر سلسبیل غزل ۳۸۹ - گر پردهٔ گردون ز سرشگم نکشد نم غزل ۳۹۰ - اگر دوری ز من در آرزویت زار می‌میرم غزل ۳۹۱ - خانهٔ دوری دل از همه پرداخته‌ام غزل ۳۹۲ - لب پر سوال بر سر راهی نشسته‌ام غزل ۳۹۳ - بس که چشم امشب به چشم عشوه‌سازش داشتم غزل ۳۹۴ - بر سر کوی تو هرگاه که پیدا گشتم غزل ۳۹۵ - من شیدا چرا از عقل و دین یک باره برگشتم غزل ۳۹۶ - چون من به در هجر ز بیداد تو رفتم غزل ۳۹۷ - ز خاک کوی تو گریان سفر گزیدم و رفتم غزل ۳۹۸ - تو چون رفتی به سلطان خیالت ملک دل دادم غزل ۳۹۹ - دی به دنبال یکی کبک خرام افتادم غزل ۴۰۰ - زخم نگهت نهفته خوردم غزل ۴۰۱ - ز کج بینی به زلفت نسبت چین ختن کردم غزل ۴۰۲ - به مجلس بحث از آن خصمانه اغیار می‌کردم غزل ۴۰۳ - به بزمش دوش رنگ‌آمیزی بسیار می‌کردم غزل ۴۰۴ - ای شمع بتان تا کی بر گرد درت گردم غزل ۴۰۵ - برای نیم نگاهی چو عذر خواه تو گردم غزل ۴۰۶ - در بزم چون به کین تو غالب گمان شدم غزل ۴۰۷ - بهر دعا از درت چون به درون آمدم غزل ۴۰۸ - ز لطف و قهر او و در خندهای گریه آلودم غزل ۴۰۹ - باز سرگشتهٔ مژگان سیهی گردیدم غزل ۴۱۰ - چون متاع دو جهان را به خرد سنجیدم غزل ۴۱۱ - به هجران کرده بودم خو که ناگه روی او دیدم غزل ۴۱۲ - با تو آن روز که شطرنج محبت چیدم غزل ۴۱۳ - شبی کان سرو سیم اندام را درخواب می‌دیدم غزل ۴۱۴ - به خود دوشینه لطفی از ادای یار فهمیدم غزل ۴۱۵ - ساز خروش کرده دل ناز پرورم غزل ۴۱۶ - اگر می‌بینمت با غیر غیرت می‌کشد زارم غزل ۴۱۷ - به صلح یار در هر انجمن می‌خواند اغیارم غزل ۴۱۸ - ز بس که مهر تو با این و آن یقین دارم غزل ۴۱۹ - من آنم که جز عشق کاری ندارم غزل ۴۲۰ - به سینه داغ نهانی که داشتم ز تو دارم غزل ۴۲۱ - من منفعل که پیشت دو جهان گناه دارم غزل ۴۲۲ - خوش آن ساعت که خندان پیشت ای سیمین بدن میرم غزل ۴۲۳ - من که از ادعیه خوانان دگر ممتازم غزل ۴۲۴ - به بزم او حریفان را ز مستی دست و پا بوسم غزل ۴۲۵ - ای هزارت چشم در هر گوشه سرگردان چشم غزل ۴۲۶ - افکن گذر به کلبه ما تا بهم رسد غزل ۴۲۷ - کو اجل تا من نقاب تن ز جان خود کشم غزل ۴۲۸ - رسید نغمه ای از باده‌نوشی تو به گوشم غزل ۴۲۹ - گر من به مردن دل نهم آسوده جانی را چه غم غزل ۴۳۰ - به دشمن یارئی در قتل خود از یار می‌فهمم غزل ۴۳۱ - به فنا بنده رهی می‌دانم غزل ۴۳۲ - من نه مجنونم که خواهم روی در صحرا کنم غزل ۴۳۳ - دور از تو بر روی بتان چون چشم پرخون افکنم غزل ۴۳۴ - بس که همیشه در غمت فکر محال می‌کنم غزل ۴۳۵ - زین گونه چو در مشق جنون حلقه چو نونم غزل ۴۳۶ - گر شود ریش درون رخنه گر بیرونم غزل ۴۳۷ - ز دستت جیب گل پیراهنانرا چاک می‌بینم غزل ۴۳۸ - دل خود را هنوز اندر تمنای تو می‌بینم غزل ۴۳۹ - از سر کوی تو با صدگونه سودا می‌روم غزل ۴۴۰ - گرچه ناچار از درت ای سرو رعنا می‌روم غزل ۴۴۱ - مفتون چشم کم نگه پر فتنه‌ات شوم غزل ۴۴۲ - کو دل که محو نرگس جادو فنت شوم غزل ۴۴۳ - وصل کو تا بی‌نیاز از وصل آن دلبر شوم غزل ۴۴۴ - خوش آن که هم زبان به تو شیرین بیان شوم غزل ۴۴۵ - مهر بیگانگی آغاز تو را بنده شوم غزل ۴۴۶ - منم آن گدا که باشد سر کوی او پناهم غزل ۴۴۷ - تو به زور حسن ایمن مشو از سپاه آهم غزل ۴۴۸ - به من حیفست شمشیر سیاست‌دار عبرت هم غزل ۴۴۹ - آن شوخ جانان آشنا سوزد دل بیگانه هم غزل ۴۵۰ - بس که ما از روی رسوائی نقاب افکنده‌ام غزل ۴۵۱ - ما به عهدت خانهٔ دل از طرب پرداختیم غزل ۴۵۲ - بس که ماندیم به زنجیر جنون پیر شدیم غزل ۴۵۳ - تو کشیده تیغ و مرا هوس که ز قید جان برهانیم غزل ۴۵۴ - همچو شمع از مجلست گریان و سوزان می‌رویم غزل ۴۵۵ - چو نتوانم به مردم قصه آن بی‌وفا گویم غزل ۴۵۶ - مرا صید افکنی زد زخم و بند افند در گردن غزل ۴۵۷ - پا چون کشم ز کوی تو کانجا زمان زمان غزل ۴۵۸ - بس که به من زر فشاند دست زرافشان خان غزل ۴۵۹ - زهی ز دست کرم گسترت کرم باران غزل ۴۶۰ - رویت که هست صورت چین شرمسار از آن غزل ۴۶۱ - تا به کی جان کسی دل بری از هیچ کسان غزل ۴۶۲ - صبا تحیت بلبل به بوستان برسان غزل ۴۶۳ - ای صبا درد من خسته به درمان برسان غزل ۴۶۴ - تا بر سپهر از زر انجم بود نشان غزل ۴۶۵ - آمدم با ناله‌های زار هم دم هم چنان غزل ۴۶۶ - شد پرده درم سوز درون از تو چه پنهان غزل ۴۶۷ - ای نگاهت آهوان را گرم بازی ساختن غزل ۴۶۸ - شغل دهقان چیست ز آب و گل نهال انگیختن غزل ۴۶۹ - رخت را آفتاب سایه‌گستر می‌توان گفتن غزل ۴۷۰ - گرچه در دیدهٔ‌تر جای تو نتوان کردن غزل ۴۷۱ - فتنه می‌خیزد از آن ترکانه دامن برزدن غزل ۴۷۲ - روز من زان زلف میدانم سیه خواهد شدن غزل ۴۷۳ - ای ابرویت به وقت اشارت زبان حسن غزل ۴۷۴ - ای تو نکرده جز جفا آن چه نکرده‌ای بکن غزل ۴۷۵ - چون شدم صیدت به گیسوی خودت دربند کن غزل ۴۷۶ - در پرده عشق آهنگ زد ای فتنه قانون ساز کن غزل ۴۷۷ - بیا ای عشق تمکین مرا از گرد ره بشکن غزل ۴۷۸ - گفتمش دم به دم آزار دل زار مکن غزل ۴۷۹ - ای پارسای کعبه رو عزم سر آن کو مکن غزل ۴۸۰ - چون نمودی رخ به من یک لحظه بدخوئی مکن غزل ۴۸۱ - از آن پیش رقیبان مهر ورزدیار من با من غزل ۴۸۲ - ساخت شب مرا سیه دود دل فکار من غزل ۴۸۳ - بت پرستی را شعار خود کنم تا یار من غزل ۴۸۴ - در ملک بودی اگر یک ذره عشق یار من غزل ۴۸۵ - یارب که خواند آیت عجر و نیاز من غزل ۴۸۶ - به زیر لب سخنگویان گذشت آن دلربا از من غزل ۴۸۷ - ای خدنگ مژه‌ات عقده گشای دل من غزل ۴۸۸ - ای به بالا فتنه سرگردان بالای تو من غزل ۴۸۹ - گر شود از دیده نهان ماه من غزل ۴۹۰ - ز بس کز توست زیر بارجان مبتلای من غزل ۴۹۱ - چو می‌خواهد که نامم نشنود بیگانه رای من غزل ۴۹۲ - با وجود وصل شد زندان حرمان جای من غزل ۴۹۳ - سرگرمئی کو تا نهم از کنج عزلت پا برون غزل ۴۹۴ - از سپاه حسن آخر یک سوار آمد برون غزل ۴۹۵ - با او شبی از دیر می‌خواهم خراب آیم برون غزل ۴۹۶ - دو دل ربا که بلای دلند و آفت دین غزل ۴۹۷ - چو در چوگان زدن آن مه نگون گردد ز پشت زین غزل ۴۹۸ - به دوستی خودم میکشی که رای من است این غزل ۴۹۹ - پردهٔ ما میدری کائین زیبائیست این غزل ۵۰۰ - حسن می‌نازد به رخسارت چه رخسارست این غزل ۵۰۱ - بر رخ به قصد دل منه زلف دو تا را بیش از این غزل ۵۰۲ - جانا مران رخش جفا بر خاکساران بیش از این غزل ۵۰۳ - آینه بردار و حسن جان فزای خویش بین غزل ۵۰۴ - شاهانه رخش راندن آن خردسال بین غزل ۵۰۵ - ز دیده در دلم ای سرو دل ربا بنشین غزل ۵۰۶ - چون برفروزد آینه زان آفتاب رو غزل ۵۰۷ - مراست رشتهٔ جان کاکل معنبر او غزل ۵۰۸ - آن کوست قبلهٔ همه کس قبله‌جو در او غزل ۵۰۹ - تائبم از می به دور نرگس غماز او غزل ۵۱۰ - دوش چون دیدم نهان در روی آتشناک او غزل ۵۱۱ - آن منتظر گدازی چشم سیاه او غزل ۵۱۲ - باز امشب ز اقتضای شوخ طبعی‌های او غزل ۵۱۳ - زآب دو دیده گل کنم خاک در سرای او غزل ۵۱۴ - حرف در مجلس نگویم جز به هم زانوی او غزل ۵۱۵ - یارب آن مه را که خواهم زد قضا در کوی او غزل ۵۱۶ - شبم ز روز گرفتارتر به مشغلهٔ تو غزل ۵۱۷ - گفتم ز پند من شود تغییر در اطوار تو غزل ۵۱۸ - ای مرا دلبر و دل آرا تو غزل ۵۱۹ - رساند جان به لبم روزگار فرقت تو غزل ۵۲۰ - ای گردن بلند قدان در کمند تو غزل ۵۲۱ - صیدی که لعب عشق فکندش به بند تو غزل ۵۲۲ - ای همچو آهوان دلم دم شکار تو غزل ۵۲۳ - زهی بالا بلندان سر به پیش از اعتدال تو غزل ۵۲۴ - کاکل که سر نهاده به طرف جبین تو غزل ۵۲۵ - هر که دیدم چونی از غم به فغانست که تو غزل ۵۲۶ - مدعی در مجلسم جا می‌دهد پهلوی تو غزل ۵۲۷ - چون به رخ عرق فشان میکشی آستین فرو غزل ۵۲۸ - زلف معنبر برفشان گو جان ما بر باد شو غزل ۵۲۹ - ای سرو گلندام که داری کمر از مو غزل ۵۳۰ - ای نرد حسن باخته با آفتاب و ماه غزل ۵۳۱ - امشب اندر بزم آن پرهیز فرما پادشاه غزل ۵۳۲ - باز برخاسته از دشت بلا گرد سپاه غزل ۵۳۳ - از نسیم آن خطم در حیرت از صنع اله غزل ۵۳۴ - زهی کرشمهٔ تو را سرمه‌سای چشم سیاه غزل ۵۳۵ - یار از جعد سمن‌سا مشک بر گل ریخته غزل ۵۳۶ - جلوهٔ آن حور پیکر خونم از دل ریخته غزل ۵۳۷ - تا دست را حنا بست دل برد ازین شکسته غزل ۵۳۸ - ز چوگان بازی آمد زلف بر رخسار آشفته غزل ۵۳۹ - خط اگرت سبزه طرف لاله نهفته غزل ۵۴۰ - آمد به تیغ کین ره ارباب دین زده غزل ۵۴۱ - به دست دیده عنان دل فکار مده غزل ۵۴۲ - شبهای هجران همنشین از مهر او یادم مده غزل ۵۴۳ - پند گوی تو چه‌ها تا به تو فهمانیده غزل ۵۴۴ - قلم نسخ بران بر ورق حسن همه غزل ۵۴۵ - نمی‌دانم ز خود افتادگان داری خبر یا نه غزل ۵۴۶ - من کیستم به دوزخ هجران فتاده‌ای غزل ۵۴۷ - صبح مرا به ظن غلط شام کرده‌ای غزل ۵۴۸ - از قید عهد بنده تو خود رسته بوده‌ای غزل ۵۴۹ - دی باز جرعه نوش ز جام که بوده‌ای غزل ۵۵۰ - بیش از دی گرم استغنا زدن گردیده‌ای غزل ۵۵۱ - بر دل فکنده پرتو نادیده آفتابی غزل ۵۵۲ - ای گل خود رو چه بد کردم که خوارم ساختی غزل ۵۵۳ - اگر مقدار عشق پاک را دلدار دانستی غزل ۵۵۴ - کاش یارم از ستم دایم مکدر داشتی غزل ۵۵۵ - مرا به دست غم خود گذاشتی رفتی غزل ۵۵۶ - به رقیب سفری وعدهٔ رفتن دادی غزل ۵۵۷ - بریدی از من آن پیوند با بدخواه هم کردی غزل ۵۵۸ - اگر آگه ز اخلاص من آزرده دل گردی غزل ۵۵۹ - بر در درج قفل زدم یک چندی غزل ۵۶۰ - چو می‌نماید، که هست با من، جفا و جورت، ز روی یاری غزل ۵۶۱ - زد به درونم آتش تنگ قبا سواری غزل ۵۶۲ - دلا زان گل بریدی خاطرت آسود پنداری غزل ۵۶۳ - این طلعت و رخسار که دارد که تو داری غزل ۵۶۴ - سرلشگر حسن است نگاهی که تو داری غزل ۵۶۵ - باز ای دل شورانگیز رو سوی کسی داری غزل ۵۶۶ - باز بر من نظر افکنده شکار اندازی غزل ۵۶۷ - چه باشد گر سنان غمزه را زین تیزتر سازی غزل ۵۶۸ - به جرم این که گفتم سوز خود با عالم‌افروزی غزل ۵۶۹ - از بهر حسرت دادنم هر لحظه منشین با کسی غزل ۵۷۰ - دل را اگر ز صبر به جان آورد کسی غزل ۵۷۱ - توسن حسن کرده زین طفل غیور سرکشی غزل ۵۷۲ - شوق می‌گرداندم بر گرد شمع سرکشی غزل ۵۷۳ - نکشد ناز مسیح آن که تو جانش باشی غزل ۵۷۴ - آن که هرگز نزد از شرم در معشوقی غزل ۵۷۵ - بر روی یار اغیار را چشمی به آن آلودگی غزل ۵۷۶ - ساربان بر ناقه می‌بندد به سرعت محملی غزل ۵۷۷ - از باده عیشم بود مستانه به کف جامی غزل ۵۷۸ - رفتی و رفت بی‌رخت از دیده روشنی غزل ۵۷۹ - دم بسمل شدن در قبله باید روی قربانی غزل ۵۸۰ - ز اشک سرخ برای نزول جانانی غزل ۵۸۱ - به زبان غمزه رانی چو روم به عشوه خوانی غزل ۵۸۲ - گذری بناز و گوئی ز چه باز دلگرانی غزل ۵۸۳ - اقبال ظفر پیوند در کار جهانبانی غزل ۵۸۴ - رو ای صبا بر آن سرو دلستان که تو دانی غزل ۵۸۵ - چنان مکن که مرا هم نفس به آه کنی غزل ۵۸۶ - ساقیا چون جام جمشیدی پر از می میکنی غزل ۵۸۷ - محتشم چون عمر صرف خدمت وی میکنی غزل ۵۸۸ - نگشتی یار من تا طور یاریهای من بینی غزل ۵۸۹ - این است که خوار و زارم از وی غزل ۵۹۰ - دیده‌ام مست و سرانداز و غزل خوان برهی غزل ۵۹۱ - من و ملکی و خریداری مژگان سیهی غزل ۵۹۲ - ای رشگ بتان به کج کلاهی غزل ۵۹۳ - دارم سری پر از شور از طفل کج کلاهی غزل ۵۹۴ - مرا حرص نگه هردم به رغبت می‌برد جائی غزل ۵۹۵ - به جائی امن آرامیده مرغی داشت ماوایی غزل ۵۹۶ - در سیر چمن دیدم سرو چمن آرائی غزل ۵۹۷ - نیست پیوند گسل مرغ دل شیدائی غزل ۵۹۸ - صورت به این لطافت سیرت به این نکوئی غزل ۵۹۹ - دل خود رای مرا برده گل خودروئی غزل ۶۰۰ - به جائی دلت گرم سوداست گوئی غزل ۶۰۱ - هنوزت به ما کینه برجاست گوئی