غزل ۲۶۸ - ز خانه ماه به ماه آفتاب من بدر آید

ز خانه ماه به ماه آفتاب من بدر آید
من آفتاب ندیدم که ماه ماه برآید ۱

قدم کند از بیم پاس غیر توقف
به من گهی که ازان غمزه قاصد نظر آید ۲

ز ناز داده کمانی به دست غمزه که از وی
گزنده‌تر بود آن تیر که آرمیده‌تر آید ۳

قلم چو تیر کند در پیام شخص اشارت
به جنبش مژه از دود دل به هم خبر آید ۴

رسید و در من بی دست و پا فکند تزلزل
چو صید بسته که صیاد غافلش به سر آید ۵

هزار حرف که از من کند سئوال چه حاصل
که من ز نطق برآیم چو او به حرف درآید ۶

به اینطرف نگه تیز چند صید نزاری
به ناوکی جهد از جا که بر یکی دگر آید ۷

دو چشم جادویت آهسته از کمان اشارت
زنند تیر که در سنگ خاره کارگر آید ۸

فضای دیده پرخون محتشم ز خیالت
حدیقه‌ایست که آبش ز چشمه جگر آید ۹