غزل ۲۸۲ - ز خواب دیده گشاد وز رخ نقاب کشید

ز خواب دیده گشاد وز رخ نقاب کشید
هزار تیغ ز مژگان برآفتاب کشید ۱

نه اشک بود که چشمش به قتلم از مژه راند
که ریخت خون من و تیغ خود به آب کشید ۲

ز غم هلاک شدم در رکاب بوسی او
که پا ز دست من از حلقهٔ رکاب کشید ۳

خدنگ فتنه ز دل میفتاد کج دو سه روز
به چشم بد دگر این تیر را که تاب کشید ۴

نمود دوش به من رخ ولی دمی که مرا
حواس رخت به خلوت سرای خواب کشید ۵

دمی که ماند فلک عاجز چشیدن آن
به قدرت عجبی عاشق خراب کشید ۶

دلم به بزم تو با غیر بود عذرش خواه
که گرچه داشت بهشتی بسی عذاب کشید ۷

هلاک ساز مرا پیش از آن که شهره شوی
که کارم از تو به زاری و اضطراب کشید ۸

به وصف ساده رخان محتشم کتابی ساخت
ولی چو دید خطت خط بر آن کتاب کشید ۹