غزل ۳۶۴ - ای به من صدق و صفای تو دروغ

ای به من صدق و صفای تو دروغ
مهر من راست وفای تو دروغ ۱

نالش غیر ز جور تو غلط
بر زبانش گله‌های تو دروغ ۲

چند گویم به هوس با دل خویش
حرف تخفیف جفای تو دروغ ۳

گوی چوگان هوس گشته رقیب
سر فکنده است به پای تو دروغ ۴

چند اصلاح جفای تو کنم
چند گویم ز برای تو دروغ ۵

وعدهٔ بوسه چه می‌فرمائی
می‌نماید ز ادای تو دروغ ۶

سگت از شومی آمد شد غیر
گفت صد ره به گدای تو دروغ ۷

گوئی ای ابر حیا می‌بارد
از در و بام سرای تو دروغ ۸

راست گویم به هوس می‌گوید
ملک از بهر رضای تو دروغ ۹

عاشق از بهر رضای تو عجب
گر نگوید به خدای تو دروغ ۱۰

محتشم این همه میگوئی و نیست
به زبان گله زای تو دروغ ۱۱