غزل ۵۲۵ - هر که دیدم چونی از غم به فغانست که تو

هر که دیدم چو نی از غم به فغانست که تو
یار غیری و فغان من از آن است که تو ۱

همچو سوسن به زبان با همه کس در سخنی
وین خسان را همگی حمل بر آن است که تو ۲

میدری غنچه صفت پردهٔ ناموس ولی
بر من تنگ دل این نکته عیان است که تو ۳

پاکدامانی از آلایش اغیار چو گل
لیک امید من خسته چنان است که تو ۴

همچو نرگس کنی از کج نظران قطع نظر
زان که از همت صاحب نظران است که تو ۵

گرو از صورت چین بردی و ما را ز پی‌ات
دیده معنی از آن رو نگران است که تو ۶

می‌روی وز صف سیمین بدنان هیچ بتی
محتشم را نه چنان آفت جان است که تو ۷