غزل ۵۳۴ - زهی کرشمهٔ تو را سرمه‌سای چشم سیاه

زهی کرشمهٔ تو را سرمه‌سای چشم سیاه
دو عالمت نگرستن بهای چشم سیاه ۱

دو حاجب تو کمین گاه لشگر فتنه
سپرده‌اند به آن گوشه‌های چشم سیاه ۲

هزار چشم چو نرگس نهاده‌اند بتان
که بنگری و شوندت فدای چشم سیاه ۳

ز خواب بستن من آزمود قدرت خویش
چو شد به غمزه و شوندت فدای چشم سیاه ۴

جلای چهره روز سفید گردد اگر
برآفتاب گمارد بلای چشم سیاه ۵

ستاده چشم برایمانم آن که داده مدام
ز خوان نامه سفیدان غذای چشم سیاه ۶

هزارخانه سیه ساز در کمین دارد
برای محتشم آن مه ورای چشم سیاه ۷

دو چشم محتشم از اشک سرخ گشت سفید
ز بهر چهرهٔ گلگون برای چشم سیاه ۸