هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، شاعر بزرگ ایرانی، بیانگر احساسات عاشقانه و عرفانی است. شاعر از عشق به معشوق و تأثیرات آن بر دل خود سخن میگوید. او از رنجها و دردهای عشق و همچنین از وفاداری و خیرخواهی معشوق یاد میکند. در نهایت، شاعر به توبه از زهد و ریا اشاره میکند و از نسیم صبحگاهی که درد شبنشینان را تسکین میدهد، قدردانی میکند.
رده سنی:
16+
این شعر حاوی مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند توبه از زهد و ریا نیاز به تجربه و درک بیشتری از زندگی و فلسفه دارد.
غزل ۱۳۰ - سحر بلبل حکایت با صبا کرد
سحر بلبل حکایت با صبا کرد
که عشق روی گل با ما چهها کرد ۱
از آن رنگ رخم خون در دل افتاد
وز آن گلشن به خارم مبتلا کرد ۲
غلام همت آن نازنینم
که کار خیر بی روی و ریا کرد ۳
من از بیگانگان هرگز ننالم
که با من هر چه کرد آن آشنا کرد ۴
گر از سلطان طمع کردم خطا بود
ور از دلبر وفا جستم جفا کرد ۵
خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
که درد شب نشینان را دوا کرد ۶
نقاب گل کشید و زلف سنبل
گره بند قبای غنچه وا کرد ۷
به هر سو بلبل عاشق در افغان
تنعم در میان باد صبا کرد ۸
بشارت بر به کوی می فروشان
که حافظ توبه از زهد و ریا کرد ۹
وفا از خواجگان شهر با من
کمال دولت و دین بوالوفا کرد ۱۰
که عشق روی گل با ما چهها کرد ۱
از آن رنگ رخم خون در دل افتاد
وز آن گلشن به خارم مبتلا کرد ۲
غلام همت آن نازنینم
که کار خیر بی روی و ریا کرد ۳
من از بیگانگان هرگز ننالم
که با من هر چه کرد آن آشنا کرد ۴
گر از سلطان طمع کردم خطا بود
ور از دلبر وفا جستم جفا کرد ۵
خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
که درد شب نشینان را دوا کرد ۶
نقاب گل کشید و زلف سنبل
گره بند قبای غنچه وا کرد ۷
به هر سو بلبل عاشق در افغان
تنعم در میان باد صبا کرد ۸
بشارت بر به کوی می فروشان
که حافظ توبه از زهد و ریا کرد ۹
وفا از خواجگان شهر با من
کمال دولت و دین بوالوفا کرد ۱۰
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۱۰
۹۵۴
این گوهر را بشنوید
خوانش
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۲۹ - اگر نه باده ی غم دل ز یاد ما ببرد
گوهر بعدی:غزل ۱۳۱ - بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
