غزل ۱۴۰ - دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یاد حریف شهر و رفیق سفر نکرد ۱

یا بخت من طریق مروت فروگذاشت
یا او به شاهراه طریقت گذر نکرد ۲

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دل سنگش اثر نکرد ۳

شوخی مکن که مرغ دل بی‌قرار من
سودای دام عاشقی از سر به درنکرد ۴

هر کس که دید روی تو بوسید چشم من
کاری که کرد دیده من بی نظر نکرد ۵

من ایستاده تا کنمش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیم سحر نکرد ۶