هوش مصنوعی:
شاعر از ناقص بودن خود میگوید و بیان میکند که وجود ناقصش سودی ندارد. او امیدوار است که از عدم به وجودی برسد، زیرا از نفیِ نفی، اثبات به دست میآید.
رده سنی:
16+
مفاهیم فلسفی و عرفانی موجود در شعر نیاز به درک و تجربهی بیشتری دارد که معمولاً در سنین بالاتر حاصل میشود.
رباعی ۴۰ - کاری ز وجود ناقصم نگشاید
کاری ز وجود ناقصم نگشاید
گویی که ثبوتم انتفا میزاید ۱
شاید ز عدم، من به وجودی برسم
زان رو که ز نفی نفی، اثبات آید ۲
گویی که ثبوتم انتفا میزاید ۱
شاید ز عدم، من به وجودی برسم
زان رو که ز نفی نفی، اثبات آید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۰۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۳۹ - ای آنکه دلم غیر جفای تو ندید
گوهر بعدی:رباعی ۴۱ - آهنگ حجاز مینمودم من زار
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
