هوش مصنوعی:
این شعر خطاب به زاهدی ریاکار است که با ظاهر سازیهای دینی، سعی در پنهان کردن اعمال نادرست خود دارد. شاعر به او توصیه میکند که اگر رازهایش آشکار شدهاند، دیگر نیازی به پنهانکاری نیست و بهتر است بهطور آشکار عمل کند.
رده سنی:
15+
محتوا دارای مفاهیم انتقادی و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند ریاکاری و نوشیدن شراب ممکن است برای کودکان نامناسب باشد.
رباعی ۴۸ - ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
ای زاهد خود نمای سجاده به دوش
دیگر پی نام و ننگ، بیهوده مکوش ۱
ستاری او چو گشت در عالم فاش
پنهان چه خوری باده؟ برو فاش بنوش ۲
دیگر پی نام و ننگ، بیهوده مکوش ۱
ستاری او چو گشت در عالم فاش
پنهان چه خوری باده؟ برو فاش بنوش ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۸۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۴۷ - از سبحهٔ من، پیر مغان رفت ز هوش
گوهر بعدی:رباعی ۴۹ - کردیم دلی را که نبد مصباحش
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
