بخش ۱۸ - حکایة العابد الذی کان قوته العلف لیأمن دینه من التلف

نوجوانی از خواص پادشاه
می‌شدی، با حشمت و تمکین، به راه ۱

دل ز غم خالی و سر پر از هوس
جمله اسباب تنعم پیش و پس ۲

بر یکی عابد، در آن صحرا گذشت
کاو علف می‌خورد، آن آهوی دشت ۳

هر زمان، در ذکر حی لایموت
شکر گویان کش میسر گشت قوت ۴

نوجوان سویش خرامید و بگفت:
کای شده با وحشیان در قوت جفت! ۵

سبز گشته، چون زمرد، رنگ تو
چونکه ناید جز علف در چنگ تو ۶

شد تنت چون عنکبوت، از لاغری
چون گوزنان، چند در صحرا چری؟ ۷

گر چو من بودی تو خدمتگار شاه
در علف خوردن نمی‌گشتی تباه ۸

پیر گفتش: کای جوان نامدار
کت بود از خدمت شه افتخار ۹

گر چو من، تو نیز می‌خوردی علف
کی شدی عمرت در این خدمت تلف؟ ۱۰