خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر عرفانی و اخلاقی، بیانگر فروتنی و خودشناسی شاعر است. او خود را در برابر جمال الهی ناچیز می‌شمرد و از نقص‌های خود سخن می‌گوید. شاعر به جدایی ظاهر از باطن اشاره کرده و از آلودگی‌های روحی خود می‌نالد. در پایان، مخاطب را به یاد خدا و رهایی از خودپرستی دعوت می‌کند.

رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر برای درک و شناخت نیاز به بلوغ فکری دارد. همچنین استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.

ای رقعهٔ حسن را رخت شاه
ماییم ز حسن رویت آگاه

روی تو مه تمام بر سرو
رخساره گل شکفته بر ماه

در کوی تو کدیه کردن ای دوست
نزد همه همچو مال دلخواه

ما از همه کمتریم در ملک
ما از همه پس تریم در راه

کس نور صفا ندید در ما
کس آب بقا نیافت در چاه

نی مسند فقر را ز من صدر
نی رقعهٔ عشق را زمن شاه

بربسته گلو چو میخ خیمه
پوشیده نمد چو چوب خرگاه

از صورت من جداست معنی
آمیخته نیست دانه با کاه

زین خرقه بود فضیحت من
کز پوست بود هلاک روباه

بر کسوت حال من چنان است
این خرقه که بر پلاس دیباه

آلوده به صد دراز دستی
این دامن و آستین کوتاه

ای گشته ز یاد دوست غافل
ذکرش ز زبان حال آگاه

چندان بشنو که حلقه گردد
در گوش دل تو های الله

تا دوست به دامت اوفتد سیف
از خویش خلاص خویشتن خواه

«سیف فرغانی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir