غزل ۹۸ - ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده

ای در سخن دهانت تنگ شکر گشاده
لعلت به هر حدیثی گنج گهر گشاده ۱

ای ماه بندهٔ تو هر لحظه خندهٔ تو
ز آن لعل همچو آتش لؤلؤی تر گشاده ۲

بهر بهای وصلت عشاق تنگ‌دل را
دستی فراخ باید در بذل زر گشاده ۳

در طبعم آتش تو آب سخن فزوده
وز خشمم انده تو خون جگر گشاده ۴

تن را به گرد کویت پای جواز بسته
دل را به سوی رویت راه نظر گشاده ۵

تا لشکر غم تو بشکست قلب ما را
بر دل ولایت جان شد بیشتر گشاده ۶

چون زلف بر گشایی زیبد گرت بگویم
کبک نگار بسته، طاوس پر گشاده ۷

شب در سماع دیدم آن زلف بستهٔ تو
چون چتر پادشاهان روز ظفر گشاده ۸

روی تو را نگویم مه ز آنکه هست رویت
گلزار نو شکفته، فردوس در گشاده ۹

گر عاشق تو فردا اندر سفر نهد پا
صد در ز خلد گردد اندر سفر گشاده ۱۰

تا از سماع نامت چون عاشقان برقصد
از بند خاک گردد بیخ شجر گشاده ۱۱

از بار فرقت تو جان از تن و تن از جان
بند تعلق خویش از یکدگر گشاده ۱۲

عشق چو آتش تو از طبع بنده هر دم
همچون عصای موسی آب از حجر گشاده ۱۳

ز آن سیف می‌نیاید در کوی تو که دایم
در هر قدم ز کویت چاهی است سر گشاده ۱۴