غزل ۱۷۳ - در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد
حالتی رفت که محراب به فریاد آمد ۱

از من اکنون طمع صبر و دل و هوش مدار
کان تحمل که تو دیدی همه بر باد آمد ۲

باده صافی شد و مرغان چمن مست شدند
موسم عاشقی و کار به بنیاد آمد ۳

بوی بهبود ز اوضاع جهان می‌شنوم
شادی آورد گل و باد صبا شاد آمد ۴

ای عروس هنر از بخت شکایت منما
حجله ی حسن بیارای که داماد آمد ۵

دل فریبان نباتی همه زیور بستند
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد ۶

زیر بارند درختان که تعلق دارند
ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد ۷

مطرب از گفته ی حافظ غزلی نغز بخوان
تا بگویم که ز عهد طربم یاد آمد ۸