غزل ۱۷۲ - عشق تو نهال حیرت آمد

عشق تو نهال حیرت آمد
وصل تو کمال حیرت آمد ۱

بس غرقه ی حال وصل کآخر
هم بر سر حال حیرت آمد ۲

یک دل بنما که در ره او
بر چهره نه خال حیرت آمد ۳

نه وصل بماند و نه واصل
آن جا که خیال حیرت آمد ۴

از هر طرفی که گوش کردم
آواز سؤال حیرت آمد ۵

شد منهزم از کمال عزت
آن را که جلال حیرت آمد ۶

سر تا قدم وجود حافظ
در عشق نهال حیرت آمد ۷