غزل ۴۵ - چون خاک می‌شود به رهت جان پاک ما

چون خاک می‌شود به رهت جان پاک ما
بگذار نخوت از سر و بگذر به خاک ما ۱

یا رب که دامن تو نگیرد به روز حشر
خونی که ریختی ز دل چاک چاک ما ۲

دردا که هیچ در دل سختت اثر نکرد
اشک روان و آه دل دردناک ما ۳

تا کی که با خیال تو در خاک می‌کنیم
خم‌خانه مست می‌شود از فیض تاک ما ۴

دل شد شریک غصهٔ ما در طریق عشق
غیرت اگر بهم نزند اشتراک ما ۵

دیدیم روی قاتل خود را به زیر تیغ
سرمایهٔ سلامت ما شد هلاک ما ۶

تا تکیه کرده‌ایم فروغی به لطف دوست
از خصمی فلک نبود هیچ باک ما ۷