غزل ۱ - صف مژگان تو بشکست چنان دل‌ها را غزل ۲ - تا اختیار کردم سر منزل رضا را غزل ۳ - به جان تا شوق جانان است ما را غزل ۴ - در خلوتی که ره نیست پیغمبر صبا را غزل ۵ - نگارم گر به چین با طرهٔ پرچین شود پیدا غزل ۶ - مکن حجاب وجودت لباس دیبا را غزل ۷ - زره ز زلف گره گیر بر تن است تو را غزل ۸ - گر باغبان نظر به گلستان کند تو را غزل ۹ - کی رفته‌ای زدل که تمنا کنم تو را غزل ۱۰ - گر در شمار آرم شبی نام شهیدان تو را غزل ۱۱ - من که مشتاقم به جان برگشته مژگان تو را غزل ۱۲ - دوش به خواب دیده‌ام روی ندیدهٔ تو را غزل ۱۳ - نازم خدنگ غمزهٔ آن دل‌پذیر را غزل ۱۴ - میفشان جعد عنبر فام خود را غزل ۱۵ - اگر مردان نمی بردند امتحانش را غزل ۱۶ - چنین که برده شراب لبت ز دست مرا غزل ۱۷ - باعث مردن بلای عشق باشد مرا غزل ۱۸ - طالب جانان به جان خریده الم را غزل ۱۹ - تا در پی دهانش بگذاشتم قدم را غزل ۲۰ - گرفت خط رخ زیبای گل عذار مرا غزل ۲۱ - شد وقت مرگ نوش لبی هم‌نشین مرا غزل ۲۲ - وقت مردن پا نهاد آن شمع بالین مرا غزل ۲۳ - ساقیا کمتر می امشب از کرم دادی مرا غزل ۲۴ - گر به تیغت می‌زند گردن بنه تسلیم را غزل ۲۵ - جان به لب آمد و بوسید لب جانان را غزل ۲۶ - ترک چشم تو بیارست صف مژگان را غزل ۲۷ - تا لعل تو باده داده یاران را غزل ۲۸ - به یک پیمانه با ساقی چنان بستیم پیمان را غزل ۲۹ - دادیم به یک جلوهٔ رویت دل و دین را غزل ۳۰ - در قمار عشق آخر، باختم دل و دین را غزل ۳۱ - بوسه آخر نزدم آن دهن نوشین را غزل ۳۲ - من گرفته‌ام بر کف نقد جان شیرین را غزل ۳۳ - چنان بر صید مرغ دل فکند آن زلف پرچین را غزل ۳۴ - جستیم راه میکده و خانقاه را غزل ۳۵ - غرق مهر شاه دیدم آفتاب و ماه را غزل ۳۶ - هر جا کشند صورت زیبای شاه را غزل ۳۷ - دی به رهش فکنده‌ام طفل سرشک دیده را غزل ۳۸ - آن که نهاده در دلم حسرت یک نظاره را غزل ۳۹ - آشنا خواهی گر ای دل با خود آن بیگانه را غزل ۴۰ - کاش آن صنم آماده شدی جلوه‌گری را غزل ۴۱ - نه دست آن که بگیریم زلف ماهی را غزل ۴۲ - هر چه کردم به ره عشق وفا بود، وفا غزل ۴۳ - تا به مستی نرسد بر لب ساقی لب ما غزل ۴۴ - آمد به جلوه شاهد بالا بلند ما غزل ۴۵ - چون خاک می‌شود به رهت جان پاک ما غزل ۴۶ - خطت دمید از اثر دود آه ما غزل ۴۷ - چشم بیمار تو شد باعث بیماری ما غزل ۴۸ - ای زلف تو بر هم زن فرزانگی ما غزل ۴۹ - ای کاش جان بخواهد معشوق جانی ما غزل ۵۰ - یار بی پرده کمر بست به رسوایی ما غزل ۵۱ - اولم رام نمودی به دل آرامی‌ها غزل ۵۲ - پایه عمر گران‌مایه بر آب است برآب غزل ۵۳ - اندوه تو شد وارد کاشانه‌ام امشب غزل ۵۴ - دوش در آغوشم آمد آن مه نخشب غزل ۵۵ - از جلوه حسنت که بری از همه عیب است غزل ۵۶ - عمری که صرف عشق نگردد بطالت است غزل ۵۷ - هر گه که آن خسرو زرین کمر از جا برخاست غزل ۵۸ - تا طرف نقاب از رخ رخشان تو برخاست غزل ۵۹ - بنشست و ز رخ پرده برانداخته برخاست غزل ۶۰ - دی در میان مستی خنجر کشیده برخاست غزل ۶۱ - به هر غمی که رسد از تو خاطرم شاد است غزل ۶۲ - آن که لبش مایهٔ حلاوت قند است غزل ۶۳ - یک اشارت ز تو بر قتل جهان بسیار است غزل ۶۴ - طبیب اهل دل آن چشم مردم آزار است غزل ۶۵ - آن که مرادش تویی از همه جویاتر است غزل ۶۶ - ساقی فرخنده پی تاب کفش ساغر است غزل ۶۷ - دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است غزل ۶۸ - کیفیت نگاه تو از جام خوش‌تر است غزل ۶۹ - بار محبت از همه باری گران‌تر است غزل ۷۰ - از دل سخت تو کز سنگ سیه سخت‌تر است غزل ۷۱ - تا خانهٔ تقدیر بساط چمن آراست غزل ۷۲ - ترک چشمش که مست و مخمور است غزل ۷۳ - تا حلقهٔ زنجیر دل آن زلف دراز است غزل ۷۴ - تا دیدن آن ماه فروزنده محال است غزل ۷۵ - مرگ بر بالین وجانان غافل است غزل ۷۶ - کف بر کف جانانه و لب بر لب جام است غزل ۷۷ - امشب ز روی مهر مهی در سرای ماست غزل ۷۸ - شربتی در دو لعل جانان است غزل ۷۹ - پیام باد بهار از وصال جانان است غزل ۸۰ - چنان ز وحشت عشقت دلم هراسان است غزل ۸۱ - شیوهٔ خوش منظران چهره نشان دادن است غزل ۸۲ - قاعدهٔ قد تو فتنه به پا کردن است غزل ۸۳ - همه جا جلوهٔ آن صاحب وجه حسن است غزل ۸۴ - کار من تا به زلف یار من است غزل ۸۵ - شب جدایی تو روز واپسین من است غزل ۸۶ - تو و آن قامتی که موزون است غزل ۸۷ - گر نه زلفش پی شبیخون است غزل ۸۸ - کسی که در سر او چشم مصلحت بین است غزل ۸۹ - دلم فارغ ز قید کفر و دین است غزل ۹۰ - قصد همه وصل حور و خلد برین است غزل ۹۱ - نخست نغمهٔ عشاق فصل گل این است غزل ۹۲ - حور تویی، بوستان بهشت برین است غزل ۹۳ - امشب ز رخش انجمنم خلد برین است غزل ۹۴ - مرا زمانه در آن آستانه جا داده‌ست غزل ۹۵ - یا رب این عید همایون چه مبارک عید است غزل ۹۶ - هر دم ای گل از تو در گلشن فغان تازه است غزل ۹۷ - در سینه دلت مایل هر شعلهٔ آهی است غزل ۹۸ - طوطی وظیفه‌خوار لب نوشخند توست غزل ۹۹ - زین حلاوتها که در کنج لب شیرین تست غزل ۱۰۰ - ترک کمان کشیده دو چشم سیاه تست غزل ۱۰۱ - گرنه خورشید فلک خاک نشین ره تست غزل ۱۰۲ - هر سر موی تو را پیوندی از گیسوی تست غزل ۱۰۳ - کیفیتی که دیدم از آن چشم نیم مست غزل ۱۰۴ - چشم تماشای خلق در رخ زیبای اوست غزل ۱۰۵ - قطع نظر ز دشمن ما کرد چشم دوست غزل ۱۰۶ - ای خوشا وقتی که بگشایم نظر در روی دوست غزل ۱۰۷ - درد جانان عین درمان است گویی نیست هست غزل ۱۰۸ - کفر زلفش رهزن دین است گویی نیست هست غزل ۱۰۹ - ما و هوس شاهد و می تا نفسی هست غزل ۱۱۰ - خوش است اگر ز تو ما را دل غمینی هست غزل ۱۱۱ - تا بر اطراف رخت جعد چلیپایی هست غزل ۱۱۲ - هیچ سر نیست که با زلف تو در سودا نیست غزل ۱۱۳ - خوش‌تر از دانهٔ اشکم گهری پیدا نیست غزل ۱۱۴ - از تو ای ترک ختن لعبت چین خوش‌تر نیست غزل ۱۱۵ - تو و آن حسن دل آویز که تغییرش نیست غزل ۱۱۶ - مزرع امید را یک دانه به زان خال نیست غزل ۱۱۷ - کس نیست کاو به لعل تو خونش سبیل نیست غزل ۱۱۸ - پیکی مرا به سوی تو غیر از نسیم نیست غزل ۱۱۹ - بر سر راه تو افتاده سری نیست که نیست غزل ۱۲۰ - یار اگر جلوه کند دادن جان این همه نیست غزل ۱۲۱ - من کیم، پروانهٔ شمعی که در کاشانه نیست غزل ۱۲۲ - ایمن از تیر نگاه تو دل زاری نیست غزل ۱۲۳ - وصل تو نصیب دل صاحب نظری نیست غزل ۱۲۴ - غمش را غیر دل سر منزلی نیست غزل ۱۲۵ - گر نه آن ترک سیه چشم سر یغما داشت غزل ۱۲۶ - پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت غزل ۱۲۷ - سر بیمار گر آن چشم دل آزار نداشت غزل ۱۲۸ - دی چو تیر از برم آن ترک کمان دار گذشت غزل ۱۲۹ - دلم به کوی تو هر شام تا سحر می‌گشت غزل ۱۳۰ - چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت غزل ۱۳۱ - عید مولود علی را تا شه والا گرفت غزل ۱۳۲ - یک شب آخر دامن آه سحر خواهم گرفت غزل ۱۳۳ - کی دل از حلقهٔ آن زلف دو تا خواهد رفت غزل ۱۳۴ - هر جا سخنی از آن دهان رفت غزل ۱۳۵ - روز مردن سویم از رحمت نگاهی کرد و رفت غزل ۱۳۶ - رسید قاصد و پیغام وصل جانان گفت غزل ۱۳۷ - امروز ندارم غم فردای قیامت غزل ۱۳۸ - هم به حرم هم به دیر بدر دجا دیدمت غزل ۱۳۹ - ای فتنهٔ هر دوری از قامت فتانت غزل ۱۴۰ - ای آب زندگانی یک نکته از دهانت غزل ۱۴۱ - عهد همه بشکستم در بستن پیمانت غزل ۱۴۲ - ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت غزل ۱۴۳ - مدام ذکر ملک این کلام شیرین باد غزل ۱۴۴ - تا پرده ز صورتش برافتاد غزل ۱۴۵ - دل در اندیشهٔ آن زلف گره گیر افتاد غزل ۱۴۶ - فریاد که رفت خونم از یاد غزل ۱۴۷ - تا دلم در خم آن زلف سیه‌نام افتاد غزل ۱۴۸ - بر دوش تو تا زلف زره‌پوش تو افتاد غزل ۱۴۹ - در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد غزل ۱۵۰ - در پای تو تا زلف چلیپای تو افتاد غزل ۱۵۱ - تا سوی من آن چشم سیه را نگه افتاد غزل ۱۵۲ - دل به ابروی تو ای تازه جوان باید داد غزل ۱۵۳ - لعل تو به سر چشمهٔ زمزم نتوان داد غزل ۱۵۴ - روزی که خدا کام دل تنگ دلان داد غزل ۱۵۵ - مصوری که تو را چین زلف مشکین داد غزل ۱۵۶ - همان که چشم تو را طرز دل‌ربایی داد غزل ۱۵۷ - مشاطه تا به روی تو زلف دوتا نهاد غزل ۱۵۸ - ای کاش پی قتل من آن سیم تن افتد غزل ۱۵۹ - هر سر که به سودای خط و خال تو افتد غزل ۱۶۰ - فرخنده شکاری که ز پیکان تو افتد غزل ۱۶۱ - نظر ز روی تو صاحب نظر نمی‌بندد غزل ۱۶۲ - کسی به زیر فلک دست بر قضا دارد غزل ۱۶۳ - آخر این نالهٔ سوزنده اثرها دارد غزل ۱۶۴ - ترک مست تو به دست از مژه خنجر دارد غزل ۱۶۵ - جهان عشق ندانم چه زیر سر دارد غزل ۱۶۶ - کسی ز فتنهٔ آخر زمان خبر دارد غزل ۱۶۷ - خداخوان تا خدادان فرق دارد غزل ۱۶۸ - آن که یک ذره غمت در دل پر غم دارد غزل ۱۶۹ - گهی به دیر و گهی جلوه در حرم دارد غزل ۱۷۰ - هر خم زلف تو یک جمع پریشان دارد غزل ۱۷۱ - کسی که در دل شب چشم خون فشان دارد غزل ۱۷۲ - چراغی کاین همه پروانه دارد غزل ۱۷۳ - هر کس که به دل حسرت پیکان تو دارد غزل ۱۷۴ - گر نه آن زلف سیه قصد شبیخون دارد غزل ۱۷۵ - این چه تابی است که آن حلقهٔ گیسو دارد غزل ۱۷۶ - غلام آن نظربازم که خاطر با یکی دارد غزل ۱۷۷ - مهره توان برد، مار اگر بگذارد غزل ۱۷۸ - کسی پا به کوی وفا می‌گذارد غزل ۱۷۹ - دل نام سر زلف ترا مشک ختا کرد غزل ۱۸۰ - دوش زلف سیهت بنده‌نوازیها کرد غزل ۱۸۱ - شبی که دل به برم یاد زلف دلبر کرد غزل ۱۸۲ - نرگس که فلک چشم و چراغ چمنش کرد غزل ۱۸۳ - چشم مستش نه همین غارت دین و دل کرد غزل ۱۸۴ - از بناگوش تو هر شب گله سر خواهم کرد غزل ۱۸۵ - بیدادگر نگارا تا کی جفا توان کرد غزل ۱۸۶ - نه حسرت وصالش از دل به در توان کرد غزل ۱۸۷ - زلف پر چین تو مشاطه شبی شانه نکرد غزل ۱۸۸ - هر گه که ناوکی ز کمانت کمانه کرد غزل ۱۸۹ - ای خوشا رندی که رو در ساحت می‌خانه کرد غزل ۱۹۰ - نرخ یک بوسه گر آن لعل به صدجان می‌کرد غزل ۱۹۱ - ساقی بده رطل گران، زان می که دهقان پرورد غزل ۱۹۲ - تا مه روی تو از چاک گریبان سر زد غزل ۱۹۳ - تا صبا شانه بر آن سنبل خم در خم زد غزل ۱۹۴ - نرگس مست تو راه دل هشیاران زد غزل ۱۹۵ - چشم مستش اگر از خواب گران برخیزد غزل ۱۹۶ - هر که افتادهٔ آن جنبش قامت باشد غزل ۱۹۷ - هر که در عشق چو من عاجز مضطر باشد غزل ۱۹۸ - هر کس که به جان دسترسی داشته باشد غزل ۱۹۹ - هر دلی کز عشق ماهی اندرو راهی نباشد غزل ۲۰۰ - خوش آن که نگاهش به سراپای تو باشد غزل ۲۰۱ - نفس نامسلمانم از گنه پشیمان شد غزل ۲۰۲ - تا صورت زیبای تو از پرده عیان شد غزل ۲۰۳ - هر جان که بر لب آمد، واقف از آن دهان شد غزل ۲۰۴ - آن که در عشق سزاوار سر دار نشد غزل ۲۰۵ - کو جوانی که ز سودای غمت پیر نشد غزل ۲۰۶ - زان غنچه‌دهان دلم به تنگ آمد غزل ۲۰۷ - تا خیل غمش در دل ناشاد من آمد غزل ۲۰۸ - ز اختران جگرم چند پر شرر ماند غزل ۲۰۹ - گر بدین گونه سر زلف تو افشان ماند غزل ۲۱۰ - با وجود نگه مست تو هشیار نماند غزل ۲۱۱ - هیچم آرام دل از زلف دل آرام نماند غزل ۲۱۲ - تا حریفان بر در می‌خانه ماوا کرده‌اند غزل ۲۱۳ - قتل ما ای دل به تیغ او مقدر کرده‌اند غزل ۲۱۴ - می فروشان آن چه از صهبای گلگون کرده‌اند غزل ۲۱۵ - مستان بزم عشق شرابی نداشتند غزل ۲۱۶ - تا به دل خورده‌ام از عشق گلی خاری چند غزل ۲۱۷ - ای بندهٔ بالای تو زرین کمری چند غزل ۲۱۸ - کاش می‌داد خدا هر نفسم جانی چند غزل ۲۱۹ - ای به دل ها زده مژگان تو پیکانی چند غزل ۲۲۰ - دادن باده حرام است به نادانی چند غزل ۲۲۱ - عید آمد و مرغان ره گل‌زار گرفتند غزل ۲۲۲ - کام من از آن کنج دهان هیچ ندادند غزل ۲۲۳ - خاکم به ره آن بت چالاک نکردند غزل ۲۲۴ - ای خوش آنان که قدم در ره میخانهٔ زدند غزل ۲۲۵ - بر زلف تو باید که ره شانه ببندند غزل ۲۲۶ - مردان خدا پردهٔ پندار دریدند غزل ۲۲۷ - مرا با چشم گریان آفریدند غزل ۲۲۸ - چینیان گر به کف از جعد تو یک تار آرند غزل ۲۲۹ - گر به چین بویی از آن سنبل مشکین آرند غزل ۲۳۰ - بهل ز صورت خوبت نقاب بردارند غزل ۲۳۱ - چون بتان دستی به ناز زلف پر چین می‌برند غزل ۲۳۲ - آنان که در محبت او سنگ می‌خورند غزل ۲۳۳ - تشنگان ستمت زندگی از سر گیرند غزل ۲۳۴ - صورتگران که صورت دل خواه می‌کشند غزل ۲۳۵ - مگر خدا ز رقیبان تو را جدا بکند غزل ۲۳۶ - زان سبب جان آفرینش جان روشن لطف کرد غزل ۲۳۷ - گر نرخ بوسه را لب جانان به جان کند غزل ۲۳۸ - کاشکی ساقی ز لعلش می به جام من کند غزل ۲۳۹ - دل نداند که فدای سر جانان چه کند غزل ۲۴۰ - چون دم تیغ تو قصد جان ستانی می‌کند غزل ۲۴۱ - زلف و خط دلکشش دام بنی آدمند غزل ۲۴۲ - بتان به مملکت حسن پادشاهانند غزل ۲۴۳ - جمعی که مرهم جگر خستهٔ منند غزل ۲۴۴ - ای خنده تو راهزن کاروان قند غزل ۲۴۵ - هر جا حدیث حسن تو تقریر می‌کنند غزل ۲۴۶ - هر که را که بخت، دیده می‌دهد، در رخ تو بیننده می‌کند غزل ۲۴۷ - آتش‌زدگان ستم آب از تو نخواهند غزل ۲۴۸ - گر ز غلامیش نشانت دهند غزل ۲۴۹ - عاشقی کز خون دل جام شرابش می‌دهند غزل ۲۵۰ - هر که را کار بدان چشم دل آزار بود غزل ۲۵۱ - دل دیوانهٔ من قابل زنجیر نبود غزل ۲۵۲ - شب که در حلقهٔ ما زلف دل آرام نبود غزل ۲۵۳ - مانع رفتن به جز مهر و وفای من نبود غزل ۲۵۴ - قدح باده اگر چشم بت ساده نبود غزل ۲۵۵ - لب پیمانه اگر بر لب جانانه نبود غزل ۲۵۶ - آشوب شهر طلعت زیبای او بود غزل ۲۵۷ - همه شب راه دلم بر خم گیسوی تو بود غزل ۲۵۸ - به کویش دوش یا رب یا ربی بود غزل ۲۵۹ - تا به رخ چین سر زلف تو لرزان نشود غزل ۲۶۰ - گر آن صنم ز پرده پدیدار می‌شود غزل ۲۶۱ - پیش من کام رقیب از لعل خندان می‌دهد غزل ۲۶۲ - جان سپاری به ره غمزهٔ جانان باید غزل ۲۶۳ - هر جا که به طنازی، آن سرو روان آید غزل ۲۶۴ - همه جا تیر تو بر سینهٔ ما می‌آید غزل ۲۶۵ - دل به حسرت ز سر کوی کسی می‌آید غزل ۲۶۶ - گر به کاری نزنم دست به جز عشق تو شاید غزل ۲۶۷ - به امیدی که وفا خواهم دید غزل ۲۶۸ - هر کس که دید روی تو آهی ز جان کشید غزل ۲۶۹ - گر در آید شب عید از درم آن صبح امید غزل ۲۷۰ - بگشا به تبسم لب شیرین شکربار غزل ۲۷۱ - ای ز رخت صبح و شام کاسته شمس و قمر غزل ۲۷۲ - منت خدای را که خداوند بی‌نیاز غزل ۲۷۳ - بستهٔ زلف تو شوریده سرانند هنوز غزل ۲۷۴ - در سر کوی وفا با کوه کن هم گام باش غزل ۲۷۵ - در میکده خدمت کن بی معرکه سلطان باش غزل ۲۷۶ - دلا موافق آن زلف عنبرافشان باش غزل ۲۷۷ - آزادی اگر خواهی از عقل گریزان باش غزل ۲۷۸ - دلا مقید آن گیسوان پرچین باش غزل ۲۷۹ - ای خواجه برو بندهٔ آن زهره جبین باش غزل ۲۸۰ - من نمی‌گویم که عاقل باش یا دیوانه باش غزل ۲۸۱ - چون صبا شانه زند طرهٔ عنبربارش غزل ۲۸۲ - تو و چشم سیه مستی که نتوان دید هشیارش غزل ۲۸۳ - چو باد بر شکند چین زلف غالیه بارش غزل ۲۸۴ - لب تشنه‌ای که شد لب جانان میسرش غزل ۲۸۵ - تویی آن آیت رحمت که نتوان کرد تفسیرش غزل ۲۸۶ - دل به دنبال وفا رفت و من از دنبالش غزل ۲۸۷ - گر هلاک من است عنوانش غزل ۲۸۸ - نه دست آن که بر آرم دل از چه ذقنش غزل ۲۸۹ - دامن کشان شبی گذر افتاد بر منش غزل ۲۹۰ - خوشا دلی که تو باشی نگار پرده‌نشینش غزل ۲۹۱ - چه غنچه‌ها که نپرود باغ نسرینش غزل ۲۹۲ - تا دهان او لبالب شد ز نوش غزل ۲۹۳ - شاهد به کام و شیشه به دست و سبو به دوش غزل ۲۹۴ - ای جز می مشک بر سر دوش غزل ۲۹۵ - خوش آن که باده بنوشد به روی چون ماهش غزل ۲۹۶ - نگه داشت غزالی دل مرا به نگاهش غزل ۲۹۷ - دل سپردم به نگه کردن چشم سیهش غزل ۲۹۸ - چشم عقلم خیره شد از عکس روی تابناکش غزل ۲۹۹ - در پا مریز حلقهٔ زلف بلند خویش غزل ۳۰۰ - در راه عشق من نگذشتم ز کام خویش غزل ۳۰۱ - کمتر فکن به چاه زنخدان نگاه خویش غزل ۳۰۲ - رنج بیهوده مکش، گه به حرم گاه به دیر غزل ۳۰۳ - چندین هزار صید فتد از قفای تو غزل ۳۰۴ - آن را که اول از همه خواندی به سوی خویش غزل ۳۰۵ - شبان تیره به سر وقت چشم جادویش غزل ۳۰۶ - بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق غزل ۳۰۷ - خاک سر راهت شدم ای لعبت چالاک غزل ۳۰۸ - تا شکن زلف تو است سلسله جنبان دل غزل ۳۰۹ - هر دل شیدا که شد به روی تو مایل غزل ۳۱۰ - در عالم عشق تو نه کفر است و نه اسلام غزل ۳۱۱ - من خراب نگه نرگس شهلای توام غزل ۳۱۲ - پرده بگشای که من سوختهٔ روی توام غزل ۳۱۳ - تا به در میکده جا کرده‌ام غزل ۳۱۴ - دست در حلقهٔ آن جعد چلیپا زده‌ام غزل ۳۱۵ - تا با تو آرمیده‌ام از خود رمیده‌ام غزل ۳۱۶ - عمر گذشت، وز رخش سیر نشد نظاره‌ام غزل ۳۱۷ - آن که به دیوانگی در غمش افسانه‌ام غزل ۳۱۸ - چندان به سر کوی خرابات خرابم غزل ۳۱۹ - وقت مردن هم نیامد بر سر بالین طبیبم غزل ۳۲۰ - از آن به خدمت میخوارگان کمر بستم غزل ۳۲۱ - ز تجلی جمالش از دو کون بستم غزل ۳۲۲ - من این عهدی که با موی تو بستم غزل ۳۲۳ - ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم غزل ۳۲۴ - بر در می‌خانه تا مقام گرفتم غزل ۳۲۵ - در جلوه‌گاه جانان جان را به شوق دادم غزل ۳۲۶ - تا شدم صید تو آسوده ز هر صیادم غزل ۳۲۷ - در عالم محبت دانی چه کار کردم غزل ۳۲۸ - بر سر آتش سوزنده نشیمن کردم غزل ۳۲۹ - جانی که خلاص از شب هجران تو کردم غزل ۳۳۰ - امشب تو را به خوبی نسبت به ماه کردم غزل ۳۳۱ - اگر گاهی بدان مه پاره یک نظاره می‌کردم غزل ۳۳۲ - به حلقهٔ سر زلف تو پای‌بند شدم غزل ۳۳۳ - مو به مو بستهٔ آن زلف گره گیر شدم غزل ۳۳۴ - به بوسه‌ای ز دهان تو آرزومندم غزل ۳۳۵ - یک باره گر از سبحه در انکار نبودم غزل ۳۳۶ - دیری است که دیوانه آن چشم کبودم غزل ۳۳۷ - دوشینه مهی به خواب دیدم غزل ۳۳۸ - دیشب به خواب شیرین نوشین لبش مکیدم غزل ۳۳۹ - دوش از لب نوشش سختی چند شنیدم غزل ۳۴۰ - ای خوش آن دم که به بستان تو می‌نالیدم غزل ۳۴۱ - بس که دل سوختگی ز آتش هجران دارم غزل ۳۴۲ - بر سر هر مژه چندین گل رنگین دارم غزل ۳۴۳ - چون سر زلف تو آشفته خیالی دارم غزل ۳۴۴ - گرفته تا ره بغداد ماه نوسفرم غزل ۳۴۵ - به جلوه کاش درآید مه نکوسیرم غزل ۳۴۶ - عشق بگسست چنان سلسله تدبیرم غزل ۳۴۷ - جنون گسسته بدانسان کمند تدبیرم غزل ۳۴۸ - نذر کردم گر ز دست محنت هجران نمیرم غزل ۳۴۹ - هر کجا دم زدم از چشم بت کشمیرم غزل ۳۵۰ - من بر سر کوی تو ندیدم غزل ۳۵۱ - تا تو به گلشن آمدی، با همه در کشاکشم غزل ۳۵۲ - دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشم غزل ۳۵۳ - سروش عشق تو یک نکته گفت در گوشم غزل ۳۵۴ - من ساده پرست و باده نوشم غزل ۳۵۵ - من مست می‌پرستم، من رند باده نوشم غزل ۳۵۶ - ای خط تو را دایرهٔ حسن مسلم غزل ۳۵۷ - تا خیل غمت خیمه زد اندر دل تنگم غزل ۳۵۸ - ای کعبهٔ مقصودم، وی قبلهٔ آمالم غزل ۳۵۹ - ای که می‌پرسی ز من کیفیت چشم غزالم غزل ۳۶۰ - مشغول رخ ساقی، سرگرم خط جامم غزل ۳۶۱ - از دشمنم چه بیم که با دوست هم دمم غزل ۳۶۲ - نرگسش گفت که من ساقی می‌خوارانم غزل ۳۶۳ - تا هست نشانی از نشانم غزل ۳۶۴ - فدای قاصد جانان کز او آسوده شد جانم غزل ۳۶۵ - گر دست دهد دامن آن سرو روانم غزل ۳۶۶ - چون ترک تیر افکن تویی، باید به خون غلطیدنم غزل ۳۶۷ - حق ز رخت کرده ظهور ای صنم غزل ۳۶۸ - شب فراق تو گر ناله را اشاره کنم غزل ۳۶۹ - دامن خمیه سفر از در دوست می‌کنم غزل ۳۷۰ - من از کمال شوق ندانم که این تویی غزل ۳۷۱ - به دیر و حرم، فارغ از کفر و دینم غزل ۳۷۲ - زان پرده می‌گشاید دل بند نازنیم غزل ۳۷۳ - نه به دیر همدمم شد، نه به کعبه هم نشینم غزل ۳۷۴ - یارب آن نامهربانان مه دل فراگیرد ز کینم غزل ۳۷۵ - تا با کمان ابرو بنشست در کمینم غزل ۳۷۶ - چنان به کوی تو آسوده از بهشت برینم غزل ۳۷۷ - تا کفر سر زلفت زد راه دل و دینم غزل ۳۷۸ - امشب نگه افتاد بر آن غیرت ماهم غزل ۳۷۹ - گر به گل‌زار رخش افتد نگاه گاه گاهم غزل ۳۸۰ - غم روی تو به عالم ندهم غزل ۳۸۱ - بخت سیه به کین من، چشم سیاه یار هم غزل ۳۸۲ - تا خبردار ز سر لب جانان شده‌ایم غزل ۳۸۳ - ما دل خود را به دست شوق شکستیم غزل ۳۸۴ - تا لب می‌پرست او داد شراب مستیم غزل ۳۸۵ - آخر از کعبه مقیم در خمار شدیم غزل ۳۸۶ - تا بدان طرهٔ طرار گرفتار شدیم غزل ۳۸۷ - تا از دو چشم مستت بیمار و دردمندیم غزل ۳۸۸ - از دادن جان خدمت جانانه رسیدیم غزل ۳۸۹ - خواست تا زلف پریشان تو بی‌سامانیم غزل ۳۹۰ - توان شناخت ز خونی که ریخت بر رویم غزل ۳۹۱ - از بس عرق شمر نشسته‌ست به رویم غزل ۳۹۲ - مهر از تو ندیدم و وفا هم غزل ۳۹۳ - ما ز چشم تو مست یک نگهیم غزل ۳۹۴ - محبان را نصیب است از حبیبان غزل ۳۹۵ - ای که ز آب زندگی لعل تو می‌دهد نشان غزل ۳۹۶ - گشت فراق و وصل تو مرگ و بقای عاشقان غزل ۳۹۷ - به که باشم بی قرار از زلف یار خویشتن غزل ۳۹۸ - عرضه دادم در بر جانان وفای خویشتن غزل ۳۹۹ - شعار عشق بازان چیست، خوبان را دعا کردن غزل ۴۰۰ - گدایی از در می‌خانه باید دم به دم کردن غزل ۴۰۱ - نه از جمال تو قطع نظر توان کردن غزل ۴۰۲ - با آن غزال وحشی گر خواهی آرمیدن غزل ۴۰۳ - گر عارف حق بینی چشم از همه بر هم زن غزل ۴۰۴ - بر صفحهٔ رخ از خط مشکین رقم مزن غزل ۴۰۵ - ز صحن این چمن آن سرو قامت را تمنا کن غزل ۴۰۶ - یا که دندان طمع را از لب جانان بکن غزل ۴۰۷ - ای پیک سحرگاهی پیغامی از و سرکن غزل ۴۰۸ - شبها به بزم مدعی ای بی مروت جا مکن غزل ۴۰۹ - گاهی به نوشخند لبت را اشاره کن غزل ۴۱۰ - غافل گذشتی از دل امیدوار من غزل ۴۱۱ - نرگس بیمار تو گشته پرستار من غزل ۴۱۲ - دانی که چیست رشتهٔ عمر دراز من غزل ۴۱۳ - با رقیب آمدی به محفل من غزل ۴۱۴ - به خون تپیده ز بازوی قاتلی تن من غزل ۴۱۵ - گفتم که چیست راهزن عقل و دین من غزل ۴۱۶ - وقت مرگ آمد ز رحمت بر سر بالین من غزل ۴۱۷ - تنگ شد از غم دل جای به من غزل ۴۱۸ - لبش را هر چه بوسیدم، فزون‌تر شد هوای من غزل ۴۱۹ - ثواب من همه شد عین رو سیاهی من غزل ۴۲۰ - خونم بتی ریخت کش داده بی چون غزل ۴۲۱ - خادم دیر مغانم، هنری بهتر از این غزل ۴۲۲ - زلف مسلسل ریخته، عنبرفشانی را ببین غزل ۴۲۳ - دل‌ها فتاده در پی آن دل ربا ببین غزل ۴۲۴ - حلقهٔ زلف سیاهش بر رخ انور ببین غزل ۴۲۵ - تابش صبح بناگوشش ببین غزل ۴۲۶ - مژگان مردم افکن، چشمان کافرش بین غزل ۴۲۷ - گر کان نمک خواهی لعل نمکینش بین غزل ۴۲۸ - چین زلف مشکین را بر رخ نگارم بین غزل ۴۲۹ - گر خون من ز شیشه بریزد به جام او غزل ۴۳۰ - از بس که در خیال مکیدم لبان او غزل ۴۳۱ - هر کس که نهد پای بر آن خاک سر کو غزل ۴۳۲ - به زیر تیغ نداریم مدعا جز تو غزل ۴۳۳ - من بندهٔ آنم که ببوسد دهن تو غزل ۴۳۴ - ای فتنه دست پرور چشم سیاه تو غزل ۴۳۵ - ای اهل نظر کشتهٔ تیر نگه تو غزل ۴۳۶ - تا سر نرفته بر سر مهر و وفای تو غزل ۴۳۷ - ماه غلام رخ زیبای تو غزل ۴۳۸ - ساقی دل نرگس شهلای تو غزل ۴۳۹ - چه عقده‌هاست به کار دلم ز بخت سیاه غزل ۴۴۰ - آهی که رخنه کردم از وی به سنگ خاره غزل ۴۴۱ - تا به چشمان سیه سرمه درانداخته‌ای غزل ۴۴۲ - تنها نه جا به خلوت دل‌ها گرفته‌ای غزل ۴۴۳ - تا به جفایت خوشم، ترک جفا کرده‌ای غزل ۴۴۴ - سنبل گل پوش را بر سمن آورده‌ای غزل ۴۴۵ - امشب ای زلف سیه سخت پریشان شده‌ای غزل ۴۴۶ - گر نه از کشتن عشاق به تنگ آمده‌ای غزل ۴۴۷ - رهزن ایمان من شد نازنین تازه‌ای غزل ۴۴۸ - تیغ به دست آمدی و مست شرابی غزل ۴۴۹ - شدم به میکده ساقی مرا نداد شرابی غزل ۴۵۰ - دلم افتاد به دنبال سوار عجبی غزل ۴۵۱ - پرده برانداختی، چهره برافروختی غزل ۴۵۲ - هر مرغ کز آن گلبن نو باخبرستی غزل ۴۵۳ - ای صورت زیبا که به سیرت ملکستی غزل ۴۵۴ - کسی که دامنش آلودهٔ شرابستی غزل ۴۵۵ - صورتت یک باره از آدم نمود از قید هستی غزل ۴۵۶ - مسجد مقام عجب است، می‌خانه جای مستی غزل ۴۵۷ - چه خلاف سر زد از ما که در سرای بستی غزل ۴۵۸ - یک جام با تو خوردن یک عمر می‌پرستی غزل ۴۵۹ - با من اگر خواجه سری داشتی غزل ۴۶۰ - ای که هم آغوش یار حور سرشتی غزل ۴۶۱ - نقد غمت خریدم با صد هزار شادی غزل ۴۶۲ - سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی غزل ۴۶۳ - رفتی بر غیر و ترک ما کردی غزل ۴۶۴ - زان سر زلف مرا بی سرو سامان کردی غزل ۴۶۵ - اگر ناصح نظر بر منظر جانان من کردی غزل ۴۶۶ - با آن که می از شیشه به پیمانه نکردی غزل ۴۶۷ - گه جلوه‌گر ز بام و گه از منظر آمدی غزل ۴۶۸ - دامن کشان شبی به کنارم نیامدی غزل ۴۶۹ - دگر فرود نیاید سرم به هیچ کمندی غزل ۴۷۰ - شب چارده غلامی ز مه تمام داری غزل ۴۷۱ - تا از مژهٔ دلکش تیری به کمان داری غزل ۴۷۲ - چو در میناست می، یاقوت رخشان است پنداری غزل ۴۷۳ - تو شکر لب که با خسرو بسی شیرین سخن داری غزل ۴۷۴ - این چه دامی است که از سنبل مشکین داری غزل ۴۷۵ - گرد مه خط سیهکار نداری، داری غزل ۴۷۶ - زان فشانم اشک در هر رهگذاری غزل ۴۷۷ - دیدم جمال قاتل در وقت جان سپاری غزل ۴۷۸ - من به غیر از تو کسی یار نگیرم، آری غزل ۴۷۹ - ای طلعت نکوی تو نیکوتر از پری غزل ۴۸۰ - زاهد و سبحه صد دانه و ذکر سحری غزل ۴۸۱ - گفتی که وقت سحر سویت کنم گذری غزل ۴۸۲ - تو پری چهره اگر دست به آیینه بری غزل ۴۸۳ - خوشا شبی که به آرامگاه من باشی غزل ۴۸۴ - زندگی بی او ندارد حاصلی غزل ۴۸۵ - این سر که به تن دارم مست می ناب اولی غزل ۴۸۶ - ساقی انجمن شد، شوخ شکر کلامی غزل ۴۸۷ - وه که گر یک شب پس از عمری به خوابت دیدمی غزل ۴۸۸ - ای زلف خم به خم که زدی راه عالمی غزل ۴۸۹ - چنین نگار ندیدم به هیچ ایوانی غزل ۴۹۰ - لب شیرین تو را دادند تا شکر بیفشانی غزل ۴۹۱ - دوشینه خود شنیدم یک نکته از دهانی غزل ۴۹۲ - سر راهش افتادم از ناتوانی غزل ۴۹۳ - من و عشق تو اگر کفر و اگر ایمانی غزل ۴۹۴ - گر چه آن زلف سیه را تو نمی‌لرزانی غزل ۴۹۵ - عشق و کمین گشادنی، ما و ز جان بریدنی غزل ۴۹۶ - بس که فرخ رخ و شکر لب و شیرین دهنی غزل ۴۹۷ - خوش آن که حلقه‌های سر زلف واکنی غزل ۴۹۸ - در شهر اگر تو شاهد شیرین گذر کنی غزل ۴۹۹ - گر جلوه‌گر به عرصهٔ محشر گذرکنی غزل ۵۰۰ - چون به رخ چین سر زلف چلیپا فکنی غزل ۵۰۱ - گر تو زان تنگ شکر خنده مکرر نکنی غزل ۵۰۲ - جنس گران بهای خود ارزان نمی‌کنی غزل ۵۰۳ - گر چشم سیاهش را از چشم صفا بینی غزل ۵۰۴ - به شکر خنده دل بردی ز هر زیبا نگارینی غزل ۵۰۵ - اولین گام ار سمند عقل را پی می‌کنی غزل ۵۰۶ - ز وصل و هجر خود آسایش و عذاب منی غزل ۵۰۷ - مو به مو دام فریب دل دانای منی غزل ۵۰۸ - دلم که بسته تعلق به زلف پرچینی غزل ۵۰۹ - گل به جوش آمد و مرغان به خروش از همه سوی غزل ۵۱۰ - تا سراسیمهٔ آن طرهٔ پیچان نشوی غزل ۵۱۱ - گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی غزل ۵۱۲ - کنون که صاحب مژگان شوخ و چشم سیاهی غزل ۵۱۳ - ای سر زلف تو سر رشتهٔ هر سودایی غزل ۵۱۴ - دوش مستانه چه خوش گفت قدح پیمایی غزل ۵۱۵ - خرم آن عاشق که آشوب دل و دینش تویی غزل ۵۱۶ - چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی