غزل ۱۲۶ - پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت

پیشتر زآن که مهی جلوه در این محفل داشت
مهرهٔ مهر تو در حقهٔ دل منزل داشت ۱

من همین از نظر افتاده چشمت بودم
ور نه صد مساله با مردم صاحب دل داشت ۲

دوش با سرو حدیث غم خود می‌گفتم
کاو هم از قد تو خون در دل و پا در گل داشت ۳

خون بهای دلم از چشم تو نتوانم خواست
که به یک غمزهٔ دو صد غرقه به خون بسمل داشت ۴

هر تنی در طلبت لایق جان دادن نیست
نیک بخت آن که تن پاک و دل قابل داشت ۵

خال هندوی تو بر آتش عارض شب و روز
پی احضار دل سوختگان فلفل داشت ۶

در ره عشق مرا حسرت مقتولی کشت
که نگاهی گه کشتن به رخ قاتل داشت ۷

ساخت فارغ ز غم رفته و آینده مرا
وه که ساقی خبر از ماضی و مستقبل داشت ۸

با همه ناخوشی عشق فروغی خوش بود
شادکام آن که غم روی ترا حاصل داشت ۹