غزل ۱۳۰ - چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت

چندی از صومعه در دیر مغان باید رفت
قدمی چند پی مغبچگان باید رفت ۱

نقد جان را به سر کوی بتان باید داد
پاک شو پاک که در عالم جان باید رفت ۲

عیش کن عیش که دوران بقا چیزی نیست
باده خور باده که در خواب گران باید رفت ۳

می ز مینا به قدح ریز و ز عشرت مگذر
که به حسرت ز جهان گذران باید رفت ۴

مژه و ابروی او دیدم و با دل گفتم
که به جان از پی آن تیر و کمان باید رفت ۵

جوی خون از مژه‌ام کرده روان دل یعنی
که به جولان گه آن سرو روان باید رفت ۶

از غم روی تو بی صبر و سکون باید رفت
وز سر کوی تو بی نام و نشان باید رفت ۷

گر به حسرت ندهم جان گرامی چه کنم
کز سر راه تو حسرت نگران باید رفت ۸

خط سبز از رخ زیبای تو سر زد افسوس
که از این باغ به صد آه و فغان باید رفت ۹

حسرتم سوخت زمانی که فروغی می‌گفت
کز درت با مژهٔ اشک فشان باید رفت ۱۰