غزل ۲۰۱ - شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند ۱

من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بی‌گنهند ۲

جفا نه پیشه ی درویشیست و راهروی
بیار باده که این سالکان نه مرد رهند ۳

مبین حقیر گدایان عشق را کاین قوم
شهان بی کمر و خسروان بی کلهند ۴

به هوش باش که هنگام باد استغنا
هزار خرمن طاعت به نیم جو ننهند ۵

مکن که کوکبه ی دلبری شکسته شود
چو بندگان بگریزند و چاکران بجهند ۶

غلام همت دردی کشان یک رنگم
نه آن گروه که ازرق لباس و دل سیهند ۷

قدم منه به خرابات جز به شرط ادب
که سالکان درش محرمان پادشهند ۸

جناب عشق بلند است همتی حافظ
که عاشقان ره بی‌همتان به خود ندهند ۹