غزل ۳۲۳ - ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم

ساقی نداده ساغر چندان نموده مستم
کز خود خبر ندارم در عالمی که هستم ۱

از بس قدح کشیدم در کوی می فروشان
هم جامه را دریدم، هم شیشه را شکستم ۲

خورشید عارض او چون ذره برده تابم
بالای سرکش او چون سایه کرده پستم ۳

کام دلم تو بودی هر سو که می‌دویدم
سر منزلم تو بودی هر جا که می‌نشستم ۴

تیغش جدا نسازد دستی که با تو دادم
مرگش ز هم نبرد عهدی که با تو بستم ۵

کیفیت جنون را از من توان شنیدن
کز عشق آن پری رو زنجیرها گسستم ۶

ترسم کز این لطافت کان نازنین صنم راست
گرد صمد نگردد نفس صنم‌پرستم ۷

سنگین دلی که کرده‌ست رنگین به خون من دست
فریاد اگر به محشر دامن کشد ز دستم ۸

از هر طرف دویدم همچون صبا فروغی
لیکن به هیچ حیلت از بند او نجستم ۹