غزل ۳۴۴ - گرفته تا ره بغداد ماه نوسفرم

گرفته تا ره بغداد ماه نوسفرم
هزار دجله به یک‌دم گذشته از نظرم ۱

چه قطره‌ها که دمادم نریخت از مژه‌ام
چه شعله‌ها که پیاپی نخاست از جگرم ۲

زمین به زلزله از سیل اشک خانه کنم
فلک به غلغله از برق آه شعله ورم ۳

چه شد خلیل که واله شود ز آتش من
کجاست نوح که حیرت برد ز چشم ترم ۴

شب فراق بود تا ز هستیم اثری
اثر نمی‌کند این ناله‌های بی‌اثرم ۵

دلی ز سنگ به آن سرو سیمبر دادند
که حاصلی ندهد گریه‌های بی‌ثمرم ۶

به شام تیرهٔ هجران چه کار خواهم کرد
که هیچ کار نیاید ز نالهٔ سحرم ۷

مگر پیامی از آن ماه می‌رسد امشب
که آب دیده ز شادی رسید تا کمرم ۸

من از نهایت بیداد دوست می‌ترسم
که داد دل رسد آخر به شاه دادگرم ۹

ابوالمظفر منصور ناصرالدین شاه
که داده نام خوشش بر معاندین ظفرم ۱۰

فروغی آن مه تابان چنان طلوعم داد
که آفتاب صفت در زمانه مشتهرم ۱۱