غزل ۲۰۹ - قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود
ور نه هیچ از دل بی‌رحم تو تقصیر نبود ۱

من دیوانه چو زلف تو رها می‌کردم
هیچ لایق‌ترم از حلقه زنجیر نبود ۲

یا رب این آینه ی حسن چه جوهر دارد
که در او آه مرا قوت تأثیر نبود ۳

سر ز حسرت به در میکده‌ها برکردم
چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود ۴

نازنین‌تر ز قدت در چمن ناز نرست
خوش‌تر از نقش تو در عالم تصویر نبود ۵

تا مگر همچو صبا باز به کوی تو رسم
حاصلم دوش به جز ناله ی شبگیر نبود ۶

آن کشیدم ز تو ای آتش هجران که چو شمع
جز فنای خودم از دست تو تدبیر نبود ۷

آیتی بود عذاب انده حافظ بی تو
که بر هیچ کسش حاجت تفسیر نبود ۸