غزل ۴۶۲ - سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی

سر از کمند نپیچم اگر تو صیادی
رخ از هلاک نتابم اگر تو جلادی ۱

نکرده چاره مکر تو هیچ مکاری
نبرده پنجهٔ شید تو هیچ شیادی ۲

گه از سلاسل لیلی کمند مجنونی
گه از شمایل شیرین بلای فرهادی ۳

به طرف بام قدم نه که شرم خورشیدی
به صحن باغ گذر کن که رشک شمشادی ۴

نه گریه داد مرا بی رخ تو تسکینی
نه ناله کرد مرا در غم تو امدادی ۵

نه داد شیخ شنیدی، نه نامه راهب
فغان که گوش ندادی به هیچ فریادی ۶

ز ناتوانی ما کی خبر توانی شد
که در کمند قوی پنجه‌ای نیفتادی ۷

از آن به بند تو آزادگان گرفتارند
که غیرت مه تابان و سرو آزادی ۸

ز زلف و چشم تو معلوم می‌توان کردن
که آفت بشر و فتنه پری زادی ۹

ز سیل گریه ما سست شد اساس دو کون
تو ای بنای محبت چه سخت بنیادی ۱۰

فروغی آن مه تابان مگر مراد تو داد
که داد صورت و معنی به شاعری دادی ۱۱