غزل ۴۷۱ - تا از مژهٔ دلکش تیری به کمان داری

تا از مژهٔ دلکش تیری به کمان داری
هر گوشه شکاری را حسرت نگران داری ۱

فرخنده پر آن مرغی کش غرقه به خون سازی
آسوده دل آن صیدی کش بهر نشان داری ۲

هم باده‌گساران را بشکسته قدح خواهی
هم شاه‌سواران را بگسسته عنان داری ۳

در حلقهٔ مشکینت سر رشتهٔ آزادی
در حلقهٔ مرجانت سرمایهٔ جان داری ۴

از جعد پریشانت جمعی به پریشانی
وز چشم سیه مستت شهری به امان داری ۵

ترسم گسلد مویت از کشمکش دلها
زنهار سبک می‌رو کاین بار گران داری ۶

کس طاقت دیدارت زین دیده نمی‌آرد
آن به که جمالت را در پرده نهان داری ۷

هیچ از دهن تنگت مفهوم نمی‌گردد
یعنی که در این معنی خلقی به گمان داری ۸

هر لحظه جهان دارد از حسن تو آشوبی
بر چهره نقابی کش، کآشوب جهان داری ۹

زان رو لب میگون را آلوده به می کردی
تا خون فروغی را از دیده روان داری ۱۰