غزل ۴۸۲ - تو پری چهره اگر دست به آیینه بری

تو پری چهره اگر دست به آیینه بری
آنچنان شیفته گردی که گریبان بدری ۱

با وجودت دو جهان بی‌خبر از خویشتنند
تو چنان واله خود کز دو جهان بی خبری ۲

آسمان با قمری این همه نازش دارد
چون ننازی تو که دارندهٔ چندین قمری ۳

شاید ار تنگ دلان تنگی شکر نکشند
تا تو ای تنگ دهان صاحب تنگ شکری ۴

هیچ کس را ز تو امکان شکیبایی نیست
که توان تن و کام دل و نور بصری ۵

من ملول از غم و غیر از تو به سر حد نشاط
ای دریغا که به نام من و کام دگری ۶

تو به جز ابروی خونخواره نداری تیغی
من به جز سینهٔ صدپاره ندارم سپری ۷

من ز رخسار تو آیینهٔ پرستم زیرا
که هم آیین و هم آیینه صاحب نظری ۸

از سر خون خود آن روز گذشتم در عشق
که تو سرمست خرامنده به هر ره گذری ۹

نه عجب طبع فروغی به تو گر شد مایل
زان که در خیل بتان از همه مطبوع‌تری ۱۰