غزل ۲۳۷ - نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید

نفس برآمد و کام از تو بر نمی‌آید
فغان که بخت من از خواب در نمی‌آید ۱

صبا به چشم من انداخت خاکی از کویش
که آب زندگیم در نظر نمی‌آید ۲

قد بلند تو را تا به بر نمی‌گیرم
درخت کام و مرادم به بر نمی‌آید ۳

مگر به روی دلارای یار ما ور نی
به هیچ وجه دگر کار بر نمی‌آید ۴

مقیم زلف تو شد دل که خوش سوادی دید
وز آن غریب بلاکش خبر نمی‌آید ۵

ز شست صدق گشادم هزار تیر دعا
ولی چه سود یکی کارگر نمی‌آید ۶

بسم حکایت دل هست با نسیم سحر
ولی به بخت من امشب سحر نمی‌آید ۷

در این خیال به سر شد زمان عمر و هنوز
بلای زلف سیاهت به سر نمی‌آید ۸

ز بس که شد دل حافظ رمیده از همه کس
کنون ز حلقه زلفت به در نمی‌آید ۹