قصیدهٔ شمارهٔ ۴۰ - در تعریف عمارت شاه شیخ ابواسحق

ای کاخ روح‌پرور و ای قصر دلگشای
چون روضه دلفریبی و چون خلد جانفزای ۱

هم شمسهٔ تو غیرت خورشید نوربخش
هم برگهٔ تو خجلت جام جهان نمای ۲

فرخنده درگه تو شهانراست سجده‌گاه
عالی جناب تو ملکانراست بوسه جای ۳

در کنه وصف تو نرسد عقل دور بین
بر قدر بام تو نرود وهم دور پای ۴

زان سایهٔ همای همایون نهاده‌اند
کز سایهٔ تو می‌طلبد فرخی همای ۵

چون گلشن بهشت‌سرا بوستان تست
شادی فزای و خرم و جانبخش و دلربای ۶

از بلبلان مدام پر از ساز زیر و بم
وز مطربان همیشه پر از بانگ چنگ و نای ۷

تا بزمگاه شاه جهان گشته‌ای شدست
از روی فخر کنگره‌هایت سپهر سای ۸

خورشید ملک و سایهٔ یزدان جمال دین
سلطان عدل گستر و شاه خجسته رای ۹

هم مانده پیش همت او ابر بی‌گهر
هم گشته پیش دست و دلش بحر و کان گدای ۱۰