هوش مصنوعی: در این متن، شاعر از لذت‌های زودگذر زندگی مانند نوشیدن باده و شادی‌های آنی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که عمر کوتاه است و نباید آن را با کاهلی هدر داد. همچنین، از رهایی از سختی‌های زندگی با استفاده از لذت‌های دنیوی مانند شراب و گل صحبت می‌کند و راه زهد و توبه را رد می‌کند. در پایان، به ستایش از یک شخصیت مهم (عمیدالملک) می‌پردازد و آرزوی بقای او را تحت لطف خداوند می‌کند.
رده سنی: 18+ محتوا شامل اشاره‌های مستقیم به مصرف شراب و لذت‌های دنیوی است که ممکن است برای مخاطبان زیر 18 سال مناسب نباشد. همچنین، مفاهیم فلسفی و انتزاعی آن برای درک بهتر، به بلوغ فکری نیاز دارد.

قصیدهٔ شمارهٔ ۴۲ - در مدح خواجه رکن‌الدین عمیدالملک وزیر

در این مقام فرح‌بخش و جای روحفزای
بخواه باده و بر دل در طرب بگشای ۱

به عیش کوش و حیات دو روزه فرصت دان
چو برق میگذرد عمر، کاهلی منمای ۲

به دستگیری ساغر خلاص شاید یافت
ز جور وهم زمین گرد آسمان پیمای ۳

به پایمردی گلگونه میتوان رستن
ز دست حادثهٔ روزگار محنت زای ۴

طریق زهد نه راهست گرد هرزه مگرد
حدیث توبه نه کار است زان سخن بازآی ۵

شراب خوار، به بزم خدایگان جهان
به کام عیش و طرب راه عمر میپیمای ۶

جهان فیض و کرم رکن دین عمیدالمللک
که باد تا به ابد در پناه لطف خدای ۷

فروغ رایش چون آفتاب عالمگیر
اساس جاهش مانند قطب پا بر جای ۸
قالب: قصیده
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۴۸۸
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - در مدح شاه شیخ ابواسحق
بعدی:مقطعات
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.