غزل ۲۵۲ - گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر

گر بود عمر به میخانه رسم بار دگر
به جز از خدمت رندان نکنم کار دگر ۱

خرم آن روز که با دیده ی گریان بروم
تا زنم آب در میکده یک بار دگر ۲

معرفت نیست در این قوم خدا را سببی
تا برم گوهر خود را به خریدار دگر ۳

یار اگر رفت و حق صحبت دیرین نشناخت
حاش لله که روم من ز پی یار دگر ۴

گر مساعد شودم دایره ی چرخ کبود
هم به دست آورمش باز به پرگار دگر ۵

عافیت می‌طلبد خاطرم ار بگذارند
غمزه ی شوخش و آن طره ی طرار دگر ۶

راز سربسته ی ما بین که به دستان گفتند
هر زمان با دف و نی بر سر بازار دگر ۷

هر دم از درد بنالم که فلک هر ساعت
کندم قصد دل ریش به آزار دگر ۸

بازگویم نه در این واقعه حافظ تنهاست
غرقه گشتند در این بادیه بسیار دگر ۹