هوش مصنوعی: شاعر از روزگار شادمانی و جوانی گذشته افسوس می‌خورد و به یاد روزهایی می‌افتد که امید و خوشبختی همراه او بود.
رده سنی: 15+ متن حاوی مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی مانند افسوس برای گذشته و تأمل در زندگی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.

بخش ۲۹ - تمامی سخن

دریغ آن روزگار شادمانی
دریغ آن در تنم زندگانی ۱

کجا رفت آنکه طبعم شادمان بود
امیدم حاصل و بختم جوان بود ۲
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۴۲۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:بخش ۲۸ - غزل همام
گوهر بعدی:بخش ۳۰ - در خواب دیدن عاشق معشوق را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.