غزل ۲۶۱ - درآ که در دل خسته توان درآید باز

درآ که در دل خسته توان درآید باز
بیا که در تن مرده روان درآید باز ۱

بیا که فرقت تو چشم من چنان در بست
که فتح باب وصالت مگر گشاید باز ۲

غمی که چون سپه زنگ ملک دل بگرفت
ز خیل شادی روم رخت زداید باز ۳

به پیش آینه دل هر آن چه می‌دارم
به جز خیال جمالت نمی‌نماید باز ۴

بدان مثل که شب آبستن است روز از تو
ستاره می‌شمرم تا که شب چه زاید باز ۵

بیا که بلبل مطبوع خاطر حافظ
به بوی گلبن وصل تو می‌سراید باز ۶