غزل ۲۶۶ - دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز

دلم رمیده لولی‌وشیست شورانگیز
دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آمیز ۱

فدای پیرهن چاک ماه رویان باد
هزار جامه ی تقوی و خرقه ی پرهیز ۲

خیال خال تو با خود به خاک خواهم برد
که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز ۳

فرشته عشق نداند که چیست ای ساقی
بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز ۴

پیاله بر کفنم بند تا سحرگه حشر
به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز ۵

فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز ۶

بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت
که در مقام رضا باش و از قضا مگریز ۷

میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز ۸