قصیدهٔ شمارهٔ ۴ - زمان ارکان هر دو بار باز هم روبرو شدند و از هر دو جانب شاعران قصیده‌ها سرودند قصیدهٔ معروف امیر خسرو شاید در همین مجالس قرائت شده باشد:

زهی ملک خوش چون دو سلطان یکی شد
زهی عهد خوش چون دو پیمان یکی شد ۱

دو چتر از دو سو سر برآورد از در
زمین زان دوابر در افشان یکی شد ۲

پسر بادشاه و پدر نیرسلطان
کنون ملک بین چون دو سلطان یکی شد ۳

ز بهر جهان داری و بادشاهی
جهان‌را دو شاه جهانبان یکی شد ۴

یکی ناصر عهد محمود سلطان
که فرمانش در چار ارکان یکی شد ۵

دگر شه معز جهان کیقبادی
که در ضبطش ایران و توران یکی شد ۶

به دیو و پری گوی، ای بادکاینک
دو وارث به ملک سلیمان یکی شد ۷

کنون روی در چین نیارند ترکان
به هندوستان چون دو خاقان یکی شد ۸

برون شد دوئی از سر ترک وهندو
که هندوستان با خراسان یکی شد ۹

به صد مهمانی صلا داد عالم
چوبر خوان شاهی دو مهمان یکی شد ۱۰