شمارهٔ ۱۰ - گر چه در پایان سرودن این اشعار بخود چنین خطاب کرده بود:

لیک اگر پند من آری به گوش
مصلحت آن ست که مانی خموش ۱

چل شد و درین جهت آمد نشست
پیش مبین بیش که افتی به شست ۲

تو بت توبه‌ست ، گرانی مکن
روی به پیر یست، جوانی مکن ۳

بار خدایا! من غافل به راز،
این ورق ساده که بستم طراز ۴

گر چه که امروز جمال من ست
عاقبت الا مر وبال من ست ۵

عفو کن آن را که رضای تو نیست
تو به ده از هر چه برای تو نیست ۶

چون زتو شد این همه ناچیز چیز
هم تو کنی در دل خلقی عزیز ۷

عیب شناسان به کمین من‌اند
بی هنر ان جمله به کین من آند ۸

تو به کرم ، عیب من عیب کوش
در نظر عیب شناسان بپوش ۹