شمارهٔ ۳۱ - (بازگشتن کیقباد بسوی دهلی )

کرد چو ره در سرطان آفتاب
چشمهٔ خورشید فرو شد باب ۱

ابر سرا پرده به بالا کشید
سبزه صف خویش به صحرا کشید ۲

تندی سیلاب ز بالای کوه
از شعب آورد زمین را ستوه ۳

برق بهر سوی به تابی دگر
دشت بهر جوی بابی دگر ۴

شالی سر سبز ندانم ز چیست
کاب گذشتش ز سر، آنگاه زیست ۵

آب فراخی همه ره تا به گنگ
آمده لشکر همه از آب تنگ ۶

پای ستوران به زمین در شده
گاو زمین را سم شان سر شده ۷

بود بهر جا که نزول سپاه
تنگی جو بود و فراخی کاه ۸