غزل ۳۰۱ - ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک

ای دل ریش مرا با لب تو حق نمک
حق نگه دار که من می‌روم الله معک ۱

تویی آن گوهر پاکیزه که در عالم قدس
ذکر خیر تو بود حاصل تسبیح ملک ۲

در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن
کس عیار زر خالص نشناسد چو محک ۳

گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم
وعده از حد بشد و ما نه دو دیدیم و نه یک ۴

بگشا پسته ی خندان و شکرریزی کن
خلق را از دهن خویش مینداز به شک ۵

چرخ برهم زنم ار غیر مرادم گردد
من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک ۶

چون بر حافظ خویشش نگذاری باری
ای رقیب از بر او یک دو قدم دورترک ۷