غزل ۳۰۰ - هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک

هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک
گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک ۱

مرا امید وصال تو زنده می‌دارد
و گر نه هر دمم از هجر توست بیم هلاک ۲

نفس نفس اگر از باد نشنوم بویش
زمان زمان چو گل از غم کنم گریبان چاک ۳

رود به خواب دو چشم از خیال تو هیهات
بود صبور دل اندر فراق تو حاشاک ۴

اگر تو زخم زنی به که دیگری مرهم
و گر تو زهر دهی به که دیگری تریاک ۵

بضرب سیفک قتلی حیاتنا ابدا
لأن روحی قد طاب ان یکون فداک ۶

عنان مپیچ که گر می‌زنی به شمشیرم
سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک ۷

تو را چنان که تویی هر نظر کجا بیند
به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک ۸

به چشم خلق عزیز جهان شود حافظ
که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک ۹